Sommigen kwamen Eupen binnengereden met iets meer stress dan anderen. Koen en Bart zouden hun eerste halve triatlon doorstaan dit weekend. En Fred had zin om nog eens te ontploffen op de korte afstand. De anderen deden mee aan de ploegentriatlon wat toch duidelijk iets minder stress te weeg bracht. Je kan het nog altijd op die andere ploegmaat steken mocht het eindresultaat wat tegenvallen.
Na nog wat koolhydraten gestapeld te hebben tijdens de spannende finales van het WK verhuisden we van de zetel naar de tafel om aandachtig te luisteren naar Koen die een poging deed de spelregels van Kolonisten van Kattan uit te leggen. Voor een leraar alledaagse kost (uitleggen en peten tekenen) zou je zeggen... maar met een leerling in uw midden zoals Fred verliep dat toch iets minder vlot. Van lintbebouwing wist hij alles af!
Nog andere leergierigen vielen ter plaatse in slaap of gaven de indruk aan de verdovende middelen gezeten te hebben. Als dit maar goed komt zondag.
Zaterdag even het parcours gaan verkennen om een iets duidelijker beeld te krijgen op de voorraad munitie die kon verschoten worden op dit toch wel pittig parcours. In de namiddag werden de laatste voorbereidingen getroffen voor de wedstrijd van morgen...de iets minder gestresseerden hingen nog wat rond de tv of deden nog een poging wat achterstallige uren slaap in te halen (zonder succes).
Rond 17u was het tijd voor actie! We maakten ons klaar om te gaan supporteren voor onze Fred. Het startschot weerklonk. Als een vis in het water zwom hij bijna moeiteloos de anderen los uit de voeten. Als eerste stoof hij de wisselzone binnen! De wissel verliep iets minder vlot dan verwacht waardoor hij 2 plaatsjes moest afgeven. 1, 2, 3 daar was hij! We keken elkaar verbaasd aan... na enkele seconden kregen onze lachspieren het hard te verduren. Wat was dat?
Een fietshelm, een fietsbril, een badmust en een zwembril??? 
Nee dat meen je niet!!! Bestonden er dan toch nog ergere flaters dan 4 ronden lopen als je er maar 3 moet doen? ’t Zag er plots goed uit voor Roos die al 2 dagen non stop opmerkingen kreeg over telramen en rekensommetjes.
Fred ondervond precies niet zoveel hinder van deze extra attributen tijdens het fietsen en lopen. Hij liep als 10e vlotjes over de eindmeet! Proficiat! (’t zou er een beetje over zijn mocht ik laten blijken dat hij zelf tijdens het lopen zijn badmuts en zwembril aangehouden had.)
Na onze zoektocht naar eten met of zonder dierlijke resten doken we terug de zetel in en zette onze WK-activiteit verder. Deze keer werd de spanning weggevreten met Winegums (MET dierlijke resten)!!! Dat mogen we dus ook al weer schrappen van het menu Stephane!
De oogjes en snaveltjes gingen al vroeg op de avond dicht, want morgen zou iedereen nog eens het beste van zichzelf geven.
Ons herenteam: Fred, Boelie en Stephane; het damesteam: Melanie, Veerle en Roos en onze helden van de dag: Koen en Bart waren er klaar voor. Deze 2 laatste atleten stonden er toch wel heel relaxt bij als je zag hoe ze nog een slepend wiel aan het fixen waren en remblokjes stonden te monteren, en dat 10 min voor ze hun fietsen moesten inchecken. De ene dacht het, de andere zei het…
De zwemstart verliep niet zonder stampen of stoten heeft Melanie ondervonden. Wederom als eeste verliet Fred het water, Melanie zette de achtervolging in waarna Bart en Koen ook de wisselzone bereikten.
Zonder Badmuts en zwembril (toch niet alledaags) begonnen ze te fietsen.Boelie kon als eerste de wisselzone verlaten, daarna volgde Veerle die mooi als 3de vrouw aan haar deel kon beginnen.
De eerste proeven zaten er op voor vandaag. Het zag er héél goed uit! Goed begonnen is half gewonnen!
Klaar om te gaan supporteren voor onze fietsers nu! Af en toe een bevoorrading aangeven leverde ons net geen kaartje op! Bart en Koen voelden zich precies wel thuis op dit parcours... het ging vooruit, het ging verbazend goed vooruit!
Na het sterke fietsnummer van Boelie en Veerle namen de lopers Stephane en Roos de laatste kilometers voor hun rekening. Goed gefietst mogen we wel zeggen van het fietsende koppel! (alhoewel dat Boelie liet blijken dat hij pas goede benen kreeg na de 3de ronde, en Veerle zo vriendelijk was haar ontbijt te schenken aan diegene die het gat niet konden toe rijden)
Dankzij onze parcourskennis konden we ons een beetje voorbereiden op deze kuitenbijter. Een goede warming-up was aangeraden. Naar het einde toe van de eerste ronde kreeg Roos eindelijk Bart in het vissier. Zonder veel woorden liepen ze samen verder en verplichtte elkaar op die manier het tempo hoog te houden. Doch… een drinkpauze gunde ze elkaar echter wel, tot de grote verbazing van Melanie (schoot in de lach toen ze het zag) die Roos en Bart haasde voor de laatste 7km.
Bedankt voor het moordende hoge tempo Melanie! Bart kan dit beamen…
Terwijl wij de finishmat bereikten als eerste damesploeg, Bart en Koen hun schitterende eerste halve triatlon tot een goed einde brachten was Stephane al enige tijd op adem gekomen van zijn snel loopnummer. De herenploeg strandde op een sterke 6e plaats!
Het was weer een schitterende combinatie van genieten, lachen en afzien om daarna met een zalig gevoel terug naar huis te gaan… en uit te kijken naar onze volgende uitdagingen!
Bedankt iedereen!
Roos
