Op 15 augustus werkte Dominic De Caluwé een zeer knappe wedstrijd af in Challenge Kopenhagen. De Eeklonaar werd er 20e in het eindklassement. Je kan zijn relaas over de volledige triatlon in Denemarken hier lezen.
Diezelfde dag nam Michael Dewilde deel aan de Ironman 70.3 in het Duitse Wiesbaden. Zijn verslag kan je hieronder lezen.
In augustus wou ik nog graag een zware halve triatlon meedoen. Het werd de 70.3 Ironman in Wiesbaden, tevens het officieuze EK van het WTC. De historische stad op zo’n 4 uur rijden, de Duitse grundlichkeit, pittig
parcour, zomers temperaturen… het leek ons wel iets om een weekendje af te zakken naar daar. Donderdagmiddag nog even het parcours afgefietst, zo’n 1500 hoogtemeters in een schitterend decor. Dit bleek met de fiets een stuk makkelijker dan met de wagen. De slechte stukken wegdek werden nog voorzien van een nieuwe toplaag met vers gekalkte lijnen om er een snel lopende wedstrijd van te maken. De omleidingen waren ze blijkbaar vergeten of liep er hier maar één weg naar boven?
Het was echt een schitterend fietsparcours, iets dat me goed ligt. Goed lopende hellingen, niet te steil. Enkel een stukje van zo’n 10% maar daar stuwden de toeschouwers je naar boven tijdens de wedstrijd.
De dagen voordien hadden ze kans op buien afgegeven, maar niks was minder waar. Mooi weer en op de dag voorafgaand van de wedstrijd zelf lekker warm. Dit in groot contrast met enkele uren later, hevig stormweer en het water viel met bakken uit de hemel. Sommigen zagen het ’s morgens niet echt meer zitten en kwamen hun bike en wisseltassen terug oppikken.
Ik diende in de vijfde startwave te starten. Niet echt een kado en na mijn frustraties in Antwerpen probeerde ik nog ter plaatse te wisselen voor de Elite agegroup (zoals ik bij inschrijving gevraagd had), maar te vergeefs.
Een degelijk zwemonderdeel helemaal alleen afgewerkt en dan in die verzopen wisselzone binnen. Het fietsen ging wel heel goed, echt een sterk gevoel tijdens de volledige fietsproef. Enkel het afdalen was zeer voorzichtig, slalommen tussen de oudjes en vrouwen die in de vroegere waves waren gestart. Tegen zo’n dikke 75km/u per uur naar beneden en het bleef maar gieten... De organisatie was dik in orde met goede bevoorradingen, veel supporters en de gevaarlijke punten heel goed aangeduid. Dit laatste was zeker noodzakelijk in de gietende regen... zo'n 3000 vrijwilligers waren paraat om de 3500 atleten (er zullen er wel iets minder van start gegaan zijn vermoed ik) een veilige race te gunnen.
De laatste afdaling richting het centrum van Wiesbaden ging echt hard. Ik had het gevoel dat ik plat aan het rijden was en totaal geen controle meer had over mijn fiets... Mijn remmen dichtgeknepen, maar het duurde toch wel enkele honderden meters vooraleer ik stil stond om mijn voortube te checken. Niks?!? Gewoon nog op spanning, door de sporen op de weg was mijn fiets blijkbaar onbestuurbaar geworden of zat het in mijn kopke? Als je al verschillende atleten in den decor ziet belanden of de bocht uit gaan, zou je wel voorzichtig worden zeker?
Ik was zeer blij toen ik mijn loopsloefen kon aantrekken, want ik kreeg het echt koud op de fiets van al dat stromend water. Het loopparcours was door het park, lichtjes heuvelachtig en veel draaien en keren. De scheidsrechters waren paraat op de fiets en alles was mooi afgezet met kegeltjes. Zodat de sluwe triatleten het parcours niet konden inkorten, niemand maakte hiertoe dan ook aanstalten. Scheidsrechters die de wedstrijdsituaties bekijken en niet om de haverklap met kaarten staan te zwaaien (om hun gezag te tonen).
Toch iets te weinig suikers opgenomen tijdens het lopen, door de koude temperaturen werden blijkbaar toch meer kaloriën verbruikt dan uitgerekend. De laatste loopronde van 4 kreeg ik het toch serieus lastig en diende het tempo teruggeschroefd te worden. Om uiteindelijk tweede te eindigen in mijn agegroup. De winnaar passeerde me de laatste 2 km, maar had geen poer meer te verschieten.
Nadien direct onder een warme douche (zalig systeem trouwens en goed gezien van de firma Hansgröhe) en een deugddoende massage om dan aan te schuiven aan het buffet.
Toen ik ’s avonds tijdens de awardceremony de wedstrijdbeelden zag moest ik toch even slikken toen Raelert en Kienle al zittend op de bovenbuis en met de kin tussen de shifters naar beneden knalden tegen 100 km/u (op een spiegel wel te verstaan). Wat was ik een mietje of had ik gewoon te veel met mijn verstand geraced of wordt ik gewoon oud?
Nu op naar de Zwintriatlon, laat die Knokse Mistral maar zijn werk doen in de polders!
