Zaterdag stonden Willem en ik aan de start van het EK olypische afstand voor beloften in Porto. Voor ons beiden het hoogtepunt van het seizoen en de laatste wedstrijden toonden aan dat onze conditie stilaan naar een hoogtepunt toegroeide. Helaas werd onze wedstrijd in een 10 tal seconden tijd volledig om zeep geholpen…
Het zwemmen vond plaats in een baai vlak voor de zee. Terwijl alle topfavorieten links op het ponton gingen staan, verkozen Willem en ik de rechterkant. Een goede keuze want we draaiden nog net top 10 rond de eerste boei. Uiteindelijk kwam Willem als 15e uit het water en ik als 19e op respectievelijk 8 en 10 seconden van de kop van de wedstrijd tussen toppers als Fabian (6e), Parienko (5e) en Brukhankov (3e).
Tot zover het ideaal scenario. In de wisselzone kreeg ik mijn helm niet direct dicht en bij het uitschoppen van mijn wetsuit bleef die in mijn championchip hangen. Resultaat: een wissel die 10 seconden trager was dan de toppers. Ik was helaas niet alleen, ik had de 10e laatste wisseltijd, maar Willem deed “nog beter” en zette de op 2 na traagste wisseltijd neer. Ook hij worstelde met zijn wetsuit en kwam net als ik in de 2e fietsgroep terecht.
Ondanks het feit dat het fietsparcours langs de kust reed was het toch heel zwaar. 8 ronden met een klim van 400m aan 10%, een stukje zware tegenwind langs de kust en dan de klim in 2 trappen terug op. Ik had vooral schrik van de klimmetjes en had op vrijdag (onder Willem zijn gelach) mijn fiets nog 800 gram lichter gemaakt (kilometeric, sensors, opzetstuur, spanbandjes, 1 drinkbushouder en enkele klevers en 2 nutteloze vijzen eraf). In de eerste ronde deed ik samen met 2 russen veel werk in een poging om terug te komen tot groep 2. We geraakten tot op 5 seconden, maar daarna vlotte het niet meer en op het einde van het fietsnummer bedroeg de voorsprong van de kopgroep al 2 minuten. Enja, mijn kilo’s lichtere fiets werpte zijn vruchten af want in ronde 6 wierp ik mijn “klim fobie” eindelijk af door zowaar op de klim aan te vallen. Helaas kreeg ik een paljas van een Italiaan mee waaraan ik bitter weinig had. Na 4km alleen rijden hebben we ons dan maar terug laten inlopen. Ondertussen was Willem mij al komen zeggen dat zijn banden precies maar op 2 bar opgepompt stonden. Mijn simpele ziel controleerde dat even en stelde hem gerust dat er zeker genoeg op zat. Een iets minder simpele ziel had toen al gezien dat Willem niet de fietsbenen had die we van hem gewoon zijn (zijn beginnende oorontsteking zat daar misschien voor iets tussen).
Mijn kopwerk, de klimmetjes en mijn aanvalspoging wogen toch zwaar door en ik werd met een slechte 36’30” 33e. Willem werd eveneens teleurgesteld 47e maar heeft volgend jaar nog een kans bij de beloften. De winst ging in de sprint naar de Portugees Silva, voor Brownlee junoir en de Rus Brukhankov.
