Afdrukken
Hits: 1426

Om het triatlonseizoen op gang te schieten, had ik gekozen voor de IM 70.3 Pays d’Aix. Op zich was dit wel een doel, mijn eerste optreden in de categorie MPRO. Timothy Van Houtem had dezelfde wedstrijd aangevinkt, vooral om de Franse lucht al gewoon te worden tegen de IM Nice begin juni.

Als eerste wedstrijd direct de halve afstand leek me niet ideaal, maar veel kansen voordien waren er nog niet geweest en dus waren er nog wel vraagtekens…

• In het zwembad had ik de laatste maanden toch wel extra kilometers afgelegd ► zou dit renderen?
• Op de rollen had ik ook wel enkele emmers zweet gelaten ► zou dit extra watten opleveren?
• Op de piste en in de bossen had ik ook wel wat rubber van mijn zolen versleten ► zou het lopen mijn sterke punt blijven?

De “goesting” om voor mijn nieuwe club, met mijn nieuwe uitrusting/materiaal, alles te geven was in ieder aanwezig!
Woensdag in de late avond met de auto vertrokken in Retie om donderdag, voor dag en dauw, aan te komen in Aix en Provence. Drie dagen om me voor te bereiden op wat komen zou, moesten volstaan. Wat ik die dagen geleerd heb, was dat het fietsen goed op en neer ging. In Retie liggen zo geen bergskes, waardoor ik mijn hoogtemeters van het jaar snel verdubbeld had. Een ideaal parcours zou het niet zijn voor mij, maar wel echt schoon! Die “goesting” was zeker nog niet verdwenen en er zijn ook slechtere parcoursen voor mij! Ivm zwemmen in open water ► beetje gelijk aan de hoogtemeters ► nog niet echt gehad dit jaar. De eerste minuten had ik even het gevoel van een ijsje dat ik te snel had binnengespeeld (beetje pijn boven de ogen), maar dit ging snel over en eigenlijk was het best aangenaam, al die vrijheid in zoveel water. Ja, ik heb wel een beetje genoten! Misschien had het nieuws dat het in België heel de dag regende en bij ons +/- 20° was daar wel mee te maken. Het lopen was in het drukke centrum. Met enkel een uitleg over het golvende loopparcours zou ik het hopelijk wel goed doorkomen.

Voor de rest van de tijd was er nog de inschrijving, klaarmaken van de wisselzones, afhalen van de supporters in het mooie Marseille (beetje toerisme), briefing, rusten, eten, … Drie dagen gaan snel vooruit als ge u amuseert!

Raceday… Om 07:30 zou er gestart worden in het “Lac de Peyrolles”. Jup, zou er gestart worden. Het weerbericht had het al een paar dagen over veel wind en met dat we rond 06:30 aankomen aan het meer, werd er omgeroepen dat het zwemmen niet door zou gaan wegens te gevaarlijk (wind/koude). De wedstrijd zou een fiets-loop worden. Start om 08:00 voor de eerste. Extra tijd, dan kan ik iets rustiger aan doen ☺ De startvolgorde werd bepaald dmv lottrekking. Om de 20 seconden mocht en moest de volgende aan zijn race beginnen. Ik grabbelde nummertje 19 uit de zak, Timothy het nummertje 20. Uiteindelijk, “gelukkig” pas om 08:06, kon ik beginnen aan mijn 90km doorheen het mooie landschap. Van het landschap heb ik onderweg niet te veel kunnen genieten. Na een twintig minuten fietsen werd mijn beeld al verstoord door het mooie SMO-pakje van Timothy. Even snel verdween hij ook alweer uit mijn beeld. Soms haalde ik iemand in, soms werd ik ingehaald, de “mindset” bleef op peil! Doordat we niet hadden moeten zwemmen, hadden we wat meer kledij kunnen aanschieten en dat bleek ook geen overbodige luxe. Enkele keren kreeg ik nog een warmte-aanval door een rukwind die me van rechts naar links op de weg blies. Zeker de laatste 30km werd het best gevaarlijk. Zonder kleerscheuren, kader- of botbreuken haalde ik toch de wissel T2. Onder luide aanmoedigingen wisselde ik van schoenen en mocht ik beginnen aan 3x7km rennen. Het parcours ging inderdaad op en af, meer dan ik had verwacht. Ergens vond ik dat positief, er mag wel wat variatie in het lopen zitten. Na de eerste ronde keek ik op mijn horloge en zag ik dat het een deftige tijd kon worden als ik zo kon volhouden. Aangezien er niet samen gestart was, kon ik ook niet inschatten hoe mijn positie was. Mijn “entourage” vertelde me wel dat ik dichter kwam op Timothy, omdat hij de enige was van wie ze wisten dat hij iets na mij vertrokken was. De tweede ronde was ik blijkbaar op toeren gekomen en voelde het lopen ook beter aan. Vlak na het ingaan van de laatste ronde haalde ik Timothy bij en kreeg ik nog een extra punch voor die laatste km’s. Tot 5m achter de lijn heb ik alles gegeven om dan af te wachten wat nu het resultaat zou zijn…

Uiteindelijk was mijn tijd van 3:42:41 goed voor een 14de plaats. Timothy kwam vlak na mij binnen op 3:44:15. Een 17de plaats was voor hem weggelegd.

Nu een paar dagen (en een pot choco) later zijn de benen weer tiptop in orde en klaar om verder te stomen richting het volgende doel: IM Klagenfurt.

Bart