Charlene Barcelona 2016Op 22 mei stond ik aan de start van mijn eerste 70.3 Ironman. Ik had gekozen voor Barcelona (Calella), voornamelijk omdat ik zeker wou zijn van mooi en warm weer, ;-). Anderzijds ook omdat ik de sfeer van een Ironman eens wou opsnuiven alvorens ik eind augustus richting Vichy trek voor mijn allereerste full distance Ironman, :-)… 

Na een lange winter is het altijd uitkijken naar de eerste wedstrijd. Beetje spannend ook: zouden de vele en lange trainingsuren renderen, zou ik het niveau van vorig jaar kunnen halen, …? Ik had er alleszins veel zin in en samen met Wim en mijn pa stapte ik de vrijdag voor de wedstrijd op het vliegtuig richting het zonnige Barcelona.

De zaterdag, stond vooral in het teken van registratie, parcoursverkenning (deels met de wagen, deels met de fiets), testen fiets, beetje zeezwemmen, bezoekje brengen aan de expo, goed eten en voor de tijd die nog restte wat te rusten…

Al om 7u05 werd het startschot gegeven voor de rolling start van de age-groupers. Ik had mezelf een plaatsje in de box van de sub 32min gegund en dit bleek uiteindelijk ook een goeie keuze. De start verliep heel gemoedelijk, ik bleef gespaard van kloppen en stampen en kon me vrij vlot in de voeten van een groepje mannen nestelen. Het zwemmen verliep verder met veel ups en downs, maar dan heb ik het niet over mijn gevoel… Ondanks het vroege startuur was de zee al vrij onrustig en moesten de vele en soms hoge golven overwonnen worden, ;-). Al bij al leek dit bij mij vrij goed te lukken en na een goeie 31min klauterde (met veel tegenstroom is lopen niet zo evident!) ik uit de zee. Geen idee wat mijn positie op dat moment was…

De wissel verliep niet al te vlot, gezien het koude water (15,5°C) me gevoelloze handen en voeten had bezorgd… Eenmaal goed en wel op de fiets kreeg ik het vrij snel warm, want na een aanloopstrook van een goeie 7km langs de kustlijn, mochten we landinwaarts keren en beginnen aan het prachtige parcours door het natuurpark alwaar ons 1200m klimmen te wachten stond, :-). Ik voelde me goed, heel goed zelfs, ik bleef maar atletes (en jawel ook atleten!) voorbij steken. Tijdens de eerste beklimming had ik wel gezelschap gekregen van een age-group genote, Alison Rowatt (uiteindelijke winnares). Terwijl ik het tempo bepaalde tijdens de beklimmingen, nam zij de vlakke stukken voor haar rekening. Mooi verdeeld, maar dan kwamen de afdalingen natuurlijk, :-/. Diegenen die mij al een beetje kennen weten dat ik absoluut geen held ben op de fiets, dus jammer genoeg zag ik Alison steeds kleiner worden tijdens de lange afdaling richting Calella… Na 2u51min en een goeie 2 min na Alison, reed ik de wisselzone binnen. Bij het buitenlopen van de wisselzone wisten Wim en mijn pa te vertellen dat ik in 2e positie liep van alle age-group dames. De eerste was dus Alison en toevallig ook AG 35-39…

Charlene Barcelona podium 2016Ondanks het vele klimwerk op de fiets voelden de benen nog goed aan en kon ik vlot het vooropgestelde tempo in het lopen aanhouden. Er dienden 2,5 rondes afgelegd te worden langs de kustlijn. Dit betekende enkele kilometers wind in de rug, maar eveneens enkele kilometers pal tegen wind inclusief enkele “temporemmers” (korte bochten, trapjes, brugjes op en onder, …). Allemaal geen probleem tijdens de eerste ronde, ik hoorde bij aanvang van de 2e ronde dat ik zelfs 20” had goedgemaakt op mijn concurrente! Blijven gaan dus, wie weet zit het er nog in… Maar, het super gevoel van tijdens de eerste loopronde zakte naar een iets minder super gevoel en mijn tempo daalde dan ook met 10”/km. Alison heb ik niet meer gezien, dus liep ik als 2e age-grouper over de eindmeet in een tijd van 4u56. Lichtelijk ontgoocheld omdat een eerste plaats er misschien had ingezeten als ik iets meer risico had genomen en vooral durf had getoond tijdens de afdalingen in het fietsen. Anderzijds ook wel tevreden omdat ik een goed gevoel had over de ganse wedstrijd en ik voor mezelf als doel gesteld had te finishen in een tijd onder de 5u. Bovendien liep ik mijn snelste halve marathon ooit en dit na zo’n zwaar fietsparcours. Achteraf bleek dat ik niet alleen 2e in mijn age-group was, maar ook 8e dame overall!

Charlene Barcelona supporters 2016Al bij al een geslaagde seizoensopener, ik denk zelfs dat ik mag zeggen dat ik nog een kleine stap voorwaarts heb gezet in vergelijking met vorig jaar. Hopelijk zet deze trend zich nog wat verder met het oog op Vichy eind augustus, :-)!

Dank aan Wim en mijn pa die er steeds voor me zijn en zowel de taak als mental coach, mecanicien, verzorger als supporter op zich nemen, ;-). Ook super dat goeie vrienden Nele en Wim kwamen afgereisd naar Calella om me aan te moedigen! En natuurlijk ook dank je wel aan alle thuisblijvers die me vanachter hun computer positieve vibes doorstuurden, :-).

Twee weken later was er dan de Boerekreektriatlon in Sint-Laureins, de 30e en waarschijnlijk ook laatste editie. Wat zou het leuk zijn voor de club mochten er SMO-ers enkele podiumplaatsen kunnen bemachtigen tijdens deze feesteditie…

Stress, stress en nog eens stress, dit is wat ik voelde de ochtend voor de wedstrijd. Ik wou het goed doen en misschien had ik mezelf wel iets te hoge doelen vooropgesteld… Mensen die me zagen beven voor de wedstrijd, het kwam wel degelijk door de stress en niet door de koude, ;-).

Charlene Ottevaere Boerekreek 2016Gelukkig verdween de stress van zodra we het frisse water van de Boerkreek mochten inlopen! Even wennen aan de snellere zwemstart tijdens deze “kortere” afstand, maar na enkele tientallen meters kon ik het tempo van mijn grootste concurrentes Joke Coysman en Mieke Suys goed volgen. Met ons drieën kwamen we 18” na ploeggenote Karlien Claus uit het water. Zoals gewoonlijk geen al te snelle wissel, dus als 4e dame verliet ik de paardenstal die voor de gelegenheid omgebouwd werd tot wisselzone. Ook tijdens het fietsen had ik in het begin wat moeite met het vinden van het juiste ritme, maar eenmaal deze gevonden kwam ik steeds dichter bij Karlien en Mieke. Na de eerste ronde van 20km reed ik in 2e positie op 1’20” van Joke Coysman. Ik wist dat ik de betere loopster was en gokte dat ik in het lopen 2’ goed kon maken op haar. Veel mocht ze dus niet meer van me wegfietsen, dus was het tandenbijten om het tempo hoog te houden. Bij het binnenrijden na de 2e fietsronde, hoorde ik Hans door de speakers roepen dat ik 2’ achterstand had op Joke. Haalbaar, dacht ik bij mezelf, maar het zou niet makkelijk worden… Eenmaal we in de open vlaktes kwamen zag ik in de verte het felle gele truitje van de fietser die de eerste dame begeleidde. Ver, heel ver en even (maar dan ook heel even) zag ik het niet meer haalbaar om de achterstand goed te maken. Van overal kreeg ik aanmoedigingen en telkens als ik tussentijden doorkreeg bleken die steeds korter te worden. Na 5km bedroeg mijn achterstand slechts 38”, dus als ik het tempo kon aanhouden was alles nog mogelijk! Toen ik Joke na ongeveer 6km voor me zag lopen, was het een kwestie van gokken. Erbij blijven en hopen dat ik de snelste ben op het eind of er nu al over gaan en zorgen dat ik niet stil val. Lang heb ik niet getwijfeld want ik voelde me de betere en besloot om haar voorbij te lopen. Ik merkte dat ze niet kon volgen en ik bouwde uiteindelijk nog een mooie voorsprong uit. De laatste kilometer was ik er zeker van dat mijn eerste plaats veilig was en kon ik volop genieten van de vele aanmoedigingen en felicitaties die ik van de talrijke supporters mocht ontvangen. Wat waren jullie fantastisch, :-)! Bovendien won ik niet alleen de wedstrijd bij de dames, maar kon ik voor de mannen, die 13’ na ons gestart waren, blijven en won ik dus ook de battle of de sexes.

Ik kan dan ook niet anders dan heel erg tevreden zijn met deze overwinning. Het doet eveneens heel veel deugd dat ik dit voor de club heb kunnen presteren. Daarom wil ik zeker nog eens alle sponsors, vrijwilligers, teamleden zowel topteam als recreanten en supporters bedanken voor de steun, aanmoedigingen en het vertrouwen die ik van jullie krijg!

Volgende afspraak is de ICAN halve triatlon in Amsterdam op zondag 26 juni. We kijken er alvast enorm naar uit, :-)!

Groetjes,
Charlene