Hans De Schuyter   Menen 2020 1

Wakker geworden na een week die ik niet snel zal vergeten, met als einddoel: de halve triathlon van Menen.

Na 200 trainingen was ik er klaar voor, een volgende stap in mijn prille triathloncarriere. Nog een weekje het voedingsschema toepassen van mijn coach. Eerst 3 dagen koolhydraatarm, dan 3 dan carboloaden, en op dag 7: raceday.

Trientje toonde zich superenthousiast: kookboeken werden doorzocht en een prachtig arsenaal aan voedingswaren passeerden de keuken. Op die manier lukt een voedingsschema zonder probleem.

Op donderdag begon mijn linker oog wat beu te doen: een fout georiënteerde wimper kraste op mijn conjunctiva. Vervelend maar nog te doen. Toen ik echter opstond vrijdagmorgen stond mijn oog zwaar ontstoken. Alarm!!! Trien heeft snel een bevriende oogartse opgebeld, en die heeft me nog gezien voor haar consultatie om 7.45. “Kan ik meedoen zondag?”, was mijn vraag natuurlijk. “Enkel als de roodheid volledig weg is.”, was het weinig geruststellende antwoord. Maar goed, ik kon gaan werken en beginnen druppelen…

IM70.3Lux19 Sophie1Hier zijn we weer ?

Reeds in September 2018 schreven Maarten en ik ons opnieuw in voor de IM Luxemburg. Mooie wedstrijd, relatief dicht bij huis en we kennen onze weg daar al een beetje (gewoonte dieren)?.

Vrijdag voormiddag (na mijn laatste loopje voor de wedstrijd) vertrokken we richting Luxemburg, met de nodige vertragingen en files arriveerden we enthousiast in Remich waar alles rondom de markt al omgetoverd was tot een Ironman dorp, de registratie, winkeltjes, een hele tent vol met Ironman branded kledij, accessoires, wetsuits,… noem maar op. Eerlijk, ik koop ook wel iedere keer iets als aandenken en dan heb om den duur T-shirts en petten met hopen ?

Na onze registratie, het rondsnuffelen in de winkeltjes en een terrasje was het tijd om naar ons verblijf te trekken, de jeugdherberg in Remerschen (welgekend voor degene die meededen in 2015) zoals steeds een sobere maar van alles voorziene ruime kamer waar we al ons materiaal incl fietsen kwijt konden.

Deze week mochten we een wedstrijdverslagje van Sophie Van Hulle ontvangen die na lange tijd van blessures terug aan de start stond van haar eerste triatlon dit jaar in Meer. Veel leesplezier !

Vorige zondag was het zo ver, mijn eerste triatlon sinds Augustus 2017. Even een kleine voorgeschiedenis over het waarom ik de voorbije 2 jaar niet meer in actie ben gekomen voor degenen die me misschien nog niet zo goed/lang kennen.

2015 was voor mij op triatlon gebied een boerenjaar met mooie tijden op zowel de kwart triatlons (Sint-Laureins, Lommel,…) die ik dat jaar volbracht als de 2 halve triatlons die op mijn programma stonden, de IM70.3 Luxemburg en de ½ triatlon van Keulen.

Erwin Almere Boog

Afgelopen weekend stonden Erwin en Reggie aan de start van de volledige triatlon in Almere. Deze wedstrijd hadden ze vorig jaar al op hun bucketlist gezet en zondag was het zover. De weergoden waren iets minder gezind maar ze hebben beiden de finish goed bereikt. Het verslagje van Erwin kan je hierna vinden.

Het begon 2 jaar geleden met een planning te maken om een marathon te doen met als doel een zo goed mogelijk voorbereiding en een goed gevoel terug te keren naar een nog groter doel. Challenge Almere triatlon 2017!!

De marathon van Zeeuws Vlaanderen 2016 van Hulst naar Terneuzen was een lastige en zware wedstrijd. Voordien veel regen gehad en de ondergrond was dan ook zompig maar we hebben het goed gedaan en dat voor de eerste maal. Met een eindtijd van 3u22 voor een marathon met 40% offroad stukken erin is dat niet slecht voor een eerste ervaring.

Photobreton

Alpe d’Huez LD Triathlon, als er één wedstrijd de afgelopen jaren regelmatig op mijn kalender stond, was het deze wel. Met een 14e plaats in 2010, 8e in 2011, 10e en een hele hoop schaafwonden in 2012, 7e in 2013, een gebroken sleutelbeen in 2015 en een 2e stek in 2016, beleefde ik er al mooie,maar ook minder fraaie momenten. Maar deze mythische wedstrijd is en blijft een hevig gevecht met jezelf en het was dat wat mij ook dit jaar richting “ de berg” dreef. Deze wedstrijd lag bovendien midden in het verlof en bijgevolg ideaal tussen een hoogtestage in La Plagne en de Embrunman midden augustus. Kon ik hier tot vorig jaar nog vrij anoniem deelnemen, was dat dit jaar veel minder het geval. Na mijn 2e plaats in 2016 kreeg ik een plaatsje bij de favorieten en op de koop toe werd door Photobreton onderstaande reclameflyer in ieders deelnemerspakket gestopt. Neen, rustig rondfietsen in mijn SMO-pakje zou er deze keer niet inzitten. Ik voelde toen al dat het een andere wedstrijd dan de voorbije jaren zou worden.