Op vrijdagavond 18 juni zakten Steven Haeck,Timothy Saey, Stephane Staelens en ikzelf af naar Rekem. Een gemeente gelegen op een 10 tal km van de start in Stein. We verbleven er in een huisje voor 6 personen, want Veerle en Ellen waren ook mee om ons zondag te komen steunen en ons te voorzien van de nodige proviand tijdens de wedstrijd.
Na een redelijke nachtrust (slappe matras), reden we om 9 uur richting Stein om het fietsparcours te rijden, en dan vervolgens de nodige administratie op te halen voor de wedstrijd. Aldaar vergezelde Luc(oform) Goethals ons en zo konden we met ons 5 het door mij onderschatte fietsparcours verkennen. Amai, die “klimmekes” vallen veel zwaarder uit dan op papier!!
Vervolgens allen terug naar het huisje, voldoende blijven eten, beetje voetbal kijken, al het wedstrijdmateriaal in orde brengen en uitleggen aan Veerle wat ik allemaal wil aangereikt krijgen tijdens het lopen en fietsen. Na mijn relaas keek ze even op en zei “moede gij daar den dag mee
doorkomen??, amai zulle”. Dan toch nog beetje extra eten voorzien, voor in het geval dat….
’s Avonds op tijd in bed om de volgende morgen omstreeks 5:30 uur te tafelen en nogmaals de nodige koolhydraten tot ons te nemen. Omstreeks 7:00 uur waren we ter plaatse en konden zo rustig alles klaarzetten en ons begeven naar de zwemstart, deze was om 8:30 uur. De watertemperatuur was zalig in vergelijking met de 11 graden op het droge.
Na de eerste 500 meter (wasmachine), kon ik al snel een vast ritme vinden en kwam ik buiten al mijn verwachtingen in als 63ste uit het water. En het leukste was, ik had nog niet afgezien. Alles volgens plan dus nog .
Op naar mijn favoriete onderdeel nu, het fietsen. 110 km met daarin 12 beklimmingen tussen de 10 en 14 %. Tot net voor het ingaan van de 4de van de 4 af te leggen fietsronden zat ik in de 37ste en Timothy in de 38ste positie, en dit op 2 sec van elkaar. Tot daar voelde ik me kiplekker en had het gevoel dat ik me zeker niet aan het forceren was.
Hmmm, ik had beter niet gedacht. 2 km later, toen ik een reepje begon, kwam mijn eten terug naar boven. Heb mezelf niet gezien, maar ben overtuigd dat ik lijkbleek zag. Ik kreeg niets meer naar binnen en begon te wurgen als ik naar eten en/of energiedrank keek. Mijn benen konden plots niets meer en moest me op de hellingen echt naar boven sleuren. Met als resultaat dat ik doodongemakkelijk en met redelijk veel tijdsverlies het fietsen kon afsluiten en aan het voor mij gevreesde loopnummer kon beginnen. Deze keer dienden we 30 km af te leggen op een lekker heuvelend parcours, waar het woord vlak door de Nederlanders duidelijk nog niet is uitgevonden…
Ik vreesde het looponderdeel omdat ik pas terug 14 dagen normaal kan lopen na 7 weken niet lopen door een knieblessure. Soit, alle moed bijeengegaard en beginnen lopen hé, ‘t zat nie el op .
Raar maar waar, maar de beentjes kregen terug zuurstof halfweg de eerste van de 4 looprondes. Coach Tim gaf me de raad om water te drinken en zo mijn maag terug wat in orde proberen te brengen. Hoera, het werkt, het “ongemakkelijk zijn” verminderde, doch mocht ik niet naar eten kijken, want mijn maag keerde zich terug.
Halfweg de 3de loopronde begon mijn licht uit te gaan. Had ondertussen ruim 2u 20 min niets meer gegeten of gedronken waar ik energie uithalen kon. En heb dan op 10 km voor het einde een colaatje achterover gegoten. Man man man, zalig gevoel voor de maag. De beentjes begonnen de verkrampen (niet door die cola) en verloor in de laatste loopronden nog bijna 7 minuten ten opzichte van mijn eerste 3 vrij constant gelopen loopronden.
Op 6u 37min 18 sec liep ik over de finish en was ik een zeer tevreden mens.
Stephane verbeterde zijn besttijd met 22 min in Stein (6u 18min). Thimothy eindigde na een sterk looponderdeel op 6u21min, Steven liep zich de ziel uit het lijf om onder zijn vooropgestelde 7 uur te eindigen en hield zowaar nog 22 sec over (kon spannender).
Luc(oform) en Patrick De Smet eindigden respectievelijk op 7u27min en 7u30min. Patrick had tijdens het fietsen af te rekenen met materiaalpech.
Na afloop bleek iedereen tevreden en kon hij terugblikken op een geslaagde wedstrijd. En wil ik mijn vrouwke bedanken voor de goeie zorgen onderweg. En natuurlijk ook onze opgekomen supporters voor de tips en aanmoedigingen .
Ik wil afsluiten onder het moto: “alles kan beter (in dit geval mijn voeding tijdens de wedstrijd), maar ben toch een zeer tevreden mens….”
PROFICIAT aan iedereen en bedankt voor de compagnie…
