Na een jarenlange long distance traditie ging in Brasschaat voor het eerst in 28 jaar een internationale wedstrijd op de Olympische afstand van start. 12 belgische mannen en 3 vrouwen zouden er strijden met atleten uit 20 verschillende landen.
Bij de mannen stonden 4 SMO’ers ingeschreven. Er stonden ook een heleboel sterke zwemmers aan de start waardoor het zwemnummer cruciaal zou worden. Peter Denteneer was de snelste Belgische zwemmer en Willem Brems, Peter Croes, Stijn Goris en ik kwamen rond plaats 25 uit het water en volgden op 30 seconden van de kop van de wedstrijd. Simon De Cuyper zat ook in een grote groep met o.a. Marc Geerts en Lander Dircken.
Onder leiding van de Belgen stoof ons groepje al snel naar de atleten voor ons zodat zich op het einde van de eerste ronde 3 grote groepen vormden. Een kopgroep van 9 atleten, een groter groepje van een 25 tal atleten (met de 3 SMO’ers) en achtervolgend peloton van 30 atleten met Simon in. Commandant Peter zorgde dat er organisatie in ons groepje bleef en zette afstoppers mooi op hun plaats (achteraan de groep). Zowel de kopgroep als onze groep bleef heel hard rijden maar in ronde 3 hadden we ze eindelijk te pakken. We hadden vooraf afgesproken dat we in koppeltjes van 2 Belgen gingen aanvallen indien we vooraan zaten, om zo de wedstrijd hard te maken en de andere landen te laten rijden. Van het jagen en de warmte zat iedereen wel al wat suf op de fiets. Ik voelde dat het het moment was en sprong op mijn kousenvoeten weg uit het groepje. Toen ik even later achter mij keek zag ik al snel een gat van 50 meter en Willem die samen met 2 fransen (met ook de latere winnaar Raphael) aansluiting maakte. De volgende 2 rondes reden we keihard, met onze kop tussen ons specialized frame en dankzij het afstoppingswerk van de andere Belgen konden we bijna 2 minuten voorsprong nemen.
Met meer dan 44km/h gemiddeld op onze teller en ferm kapot gereden mochten we van onze fiets stappen, maar al tijdens het fietsen keken Willem en ik naar elkaar dat zulke inspanning bij dat warm weer niet goed ging komen. We legden dan ook allebei een bijzonder slecht loopnummer af en werden met gemende gevoelens 42e en 56e.
Peter Croes had hoogstwaarschijnlijk de beste fietsbenen van het hele pak en kon in de laatste fietsronde met een splijtende demarrage alleen wegfietsen. Hij nam op 1 ronde bijna een minuut voorsprong op het peloton en kon met een goeie looptijd als eerste Belg (6e) de finish bereiken nog vlak voor een heel sterk lopende Marc Geerts (8e). Beide bewezen een plaats op het EK volgende week waard te zijn.
Na het heel sterke loopnummer in Pontevedra wachtte Simon de loopfinale af om dan toe te slaan maar een lekke band besliste er helaas anders over. Heel teleurgesteld heeft hij de wedstrijd dan toch nog uitgelopen.
Mooie wedstrijd, goeie organisatie en een collectief sterke prestatie van de Belgen.
