Zondag 27 juni pakten onze SMO-atleten Joury Gokel en Mieke Dupont de winst in Neerpelt voor de tweede editie van Limburg 226. De enige volledige triatlon die ons landje rijk is kleurde "SMO". Mario Appermans en zijn team konden terugblikken op een geslaagde wedstrijd met 2 atleten die hun favorietenrol waar maakten en de concurrentie op ruime achterstand hielden. Het relaas van onze kampioenen kan je hieronder lezen. 2 Bijzondere verhalen die tonen dat Ironmanraces vooral doorzetting en een mentaal spelletjes zijn zeker? Iets waar beiden super sterk in uitblinken: RESPECT!
Joury Gokel aan het woord:
Ik heb met een dubbel gevoel naar deze wedstrijd toegeleefd.
Langs de ene kant had ik van deze volledige triatlon één van mijn hoofddoelen van dit jaar gemaakt, langs de andere kant besefte ik dat mijn voorbereiding allesbehalve ideaal was.
Deze winter kon ik goed trainen met een goeie trainingsstage in Lanzarote, kort daarna zijn we echter met verbouwingen begonnen aan ons huis.
Hierdoor werd mijn trainingsvolume gehalveerd en werd de vrijgekomen tijd opgevuld met het assisteren van onze aannemer.
Voor de start nog een korte babbel met Dirk Baelus, mijn voornaamste concurrent van de dag. Hij maakte me meteen duidelijk dat hij der goesting in had en dat hij sterk geloofde in zijn kansen.
Niet onterecht als je zijn resultaten ziet op volledige triatlons. En het weer is ook eerder Dirk Baelus weer, dan Gokeltje zijn weer.
De wedstrijd dan. Als tweede uit het water gekomen, kort na de eerste zwemmer die ik al snel in het fietsen achter mij liet.
En toen begon mijn lastige, eenzame strijd vooraan. Ik heb die 180 km volledige alleen afgelegd. Pas in de laatste ronde van het fietsen haalde ik atleten in van de halve triatlon.
Geen stress om een kaart te vangen, maar wel zeer gevaarlijk om me op te blazen. Elke rond werk ik door mijn enthousiaste supporters op de hoogte gehouden van mijn voorsprong en voorzien van de nodige bevoorrading.
Het vooraf bepaalde voedingsschema (samen met Coach/trainer Tim afgesproken) werd punctueel gevolgd. Tot mijn verbazing bouwen ik ronde na ronde een groter voorsprong uit op Dirk.
Op die manier kon ik aan de afsluitende loopproef beginnen met comfortabele voorsprong van om en bij de 16 minuten.
Maar het mooie en gevaarlijke aan een volledige triatlon is dat er op dat moment nog een marathon moet afgewerkt worden.
En laat dat nu zondag met die super hete temperaturen geen sinecure zijn.
Vooraf had ik me al verschillende malen mogelijke wedstrijd scenario's bedacht en het meest gevaarlijke voor mij ging dit van deze wedstrijd zijn.
Alleen, met een behoorlijk grote voorsprong, beginnen met lopen met het gevaar me dan op te blazen en te crashen.
Dus met dat in het achterhoofd beginnen lopen met in het achterhoofd 'TRAAG STARTEN'.
Na de eerste doortocht kwam ik door in het centrum van Neerpelt en Speaker Hans had de tijd opgenomen (41min op iets meer dan 10km). Toen ik dat door de micro hoorde wist ik het eigenlijk al, 'Shit, veel te rap vertrokken'.
Tijdens de 3de ronde van de 4 wat problemen gehad maar ik bleef nog steeds uitlopen op nummer 2, tijdens de laatste ronde dan ook niets meer geforceerd en vooral gefocussed op finishen.
Dat zorgde er wel voor dat ik niet de kracht had om voor een super tijd te gaan en daarom ook achteraf wat gemengde gevoelens erover. Er zat wel meer in maar dat is altijd gemakkelijk praten achteraf.
Maar de prachtprestatie van de dag kwam zeker van Anne-Marie die een schitterende wedstrijd afwerkte en 3de overall werd.
Langs deze weg wil ik zeker Tim (De Vilder) nog eens bedanken om me klaar te stomen voor deze wedstrijd ook al waren de omstandigheden qua trainingstijd verre van ideaal. Zonder hem stond ik niet eens aan de start.
Groeten,
Joury
Mieke Dupont aan het woord:
Ik zit hier al enige tijd naar een wit blad te staren, maar het lukt me niet zo best om alle gedachten op een logisch rijtje te plaatsen.
Er bestaat zoiets als gewenning en daarnaast ben ik een kei in zelfrelativering. Euforisch zul je me maar zelden horen over een wedstrijd. En da’s (soms) spijtig natuurlijk, want maanden later, na wat teleurstellende trainingen of een ontgoochelende voorbereiding, besef ik dan veel te laat dat het allemaal zo evident niet is en dat ik meer moet leren genieten van het moment zelf. Maar hoe doe je dat dan? Ben je dan nog wel ambitieus?
Begin dit jaar moest ik op een psychologische sessie noteren wat mijn ultieme triatlondroom was. Elke zichzelf respecterende langeafstandstriatleet droomt in stilte van een ironman winnen (zoals een kwarttriatleet de Olympische Spelen willen halen of zelfs winnen), maar eigenlijk is dat utopie. Da’s zoiets als de jackpot van de lotto winnen.
Droom 2 was een marathon lopen in 3u15. Tuurlijk haal ik dat nooit, wat zou ik…
Gisteren heb ik dat dus wel gehaald en ik durf amper vertellen met welk minimum aan training. Daar ben ik, toch een beetje, ondersteboven van. Het is een mooi verjaardagskado!
Maar Neerpelt winnen, dat had ik vorig jaar al gedaan. Top 6 overall gehaald ook en een marathon in 3u21. Als je half kreupel en met veel te weinig voorbereiding in de benen naar het verre Limburg afreist, dan kan je toch alleen maar verliezen?
Met een nieuw PR (9u31), een nieuw PR op de marathon (3u16) en een 3e plaats overall (3e finisher bij de mannen dus) heb ik mezelf (en heel veel anderen) verbaasd. Volgende keer nog beter.. hoe moet dat dan?
Ik heb een paar onvoorwaardelijke fans. En één daarvan een believer van het allereerste uur, een man waar ik zelf vol bewondering naar opkijk omwille van zijn gigantische trainingsarbeid (los van de nodige tijd, moet je daar mentaal waanzinnig sterk voor zijn) maar nog veel meer om de vele diepe kraters die hij al uit geklauterd is. Hij weet ook wat rugpijn is. Zijn mailtje gisterenavond, dat geeft moed…
Want dat ik zondag aan de start ben verschenen, dat was eigenlijk helemaal niet oké. Vrijdag nog een epidurale gehad. De afgelopen twee weken heel wat traantjes gelaten, niet alleen omwille van de rugpijn, maar ook de deprimerende vooruitzichten en van pure wanhoop kilo’s pijnstillers geslikt. Laat mij geen 5 minuten aan de kassa rechtstaan, ik kon het echt niet en nu al helemaal niet. Hé, ik ben 37 jaar.. slijtage?
Maar mentaal kon ik het evenmin opbrengen om forfait te geven. Na een ellendige winter, eindelijk weer wat hoop na de marathon van Antwerpen dan nu een DNS achter mijn naam…Ik kan niet weer weken/maanden trainen met de wetenschap dat mijn lichaam op een cruciaal moment weer gaat sputteren. Wanneer zal ik dan wel zonder pijn en goed voorbereid aan de start verschijnen?
Er hangt uiteraard ook een wedstrijdrelaas aan vast. Maar of dat boeiend is?
2 Rondjes van 1.900m zwemmen in alle eenzaamheid. Het tempo was veel te luizig, maar doseren is altijd een goede uitvlucht om mezelf niet te moeten forceren. Ik ben voorgeprogrammeerd met een aan/uitknop en die werkt maar in één versnelling…
De laatste 500m kreeg ik gezelschap van wat heren zodat ik wat losjes in de voeten kon zwemmen. Maar eigenlijk vervloekte ik mezelf dat ik in het begin niet wat moeite gedaan had om met de voorgaande groep aan te pikken want zo liet ik zeker 3 minuten liggen.
Dan de fiets op. Helemaal mijn ding. Lange rechte stukken langs het Kanaal Herentals-Bocholt, brugje over en terug. Zalig! Eerste rondje in net geen 49 minuten, al zeker 8 mannen ingehaald en 3 aanklampend in mijn wiel…
En dan in ronde 2 voelde ik mijn rug al steken. Nu al… Het werd een rondje van 51 min en weg mooie chrono en weg zalig gevoel. Nadien heb ik mijn chrono wijzelijk genegeerd…
Nog 4 rondjes overleven. Het was echt geen pretje. Pijnstillers bleken niet te werken en mijn gedachten weg van de ellende verplaatsten allerminst evident.
In elke ironman komt het bovendrijven, het gevoel : ik stop ermee, nu, onmiddellijk. Maar vandaag kwam dat echt wel heel erg vroeg.
Mijn hartslag zakte van 150-155 naar 124 en ik probeerde de mannen voor mij niet te lossen om niet helemaal weg te zinken. Maar voor zo’n luizig tempo was ik echt niet naar hier gekomen.
Vanaf ronde 5 kwamen de atleten van de halve in heel der pelotons van wel 40-50 man voorbij gevlogen. Veel motivatie pluk je daar ook niet uit. Conditioneel had ik zeker kunnen aanklampen, maar veel meer dan losjes binnenfietsen, de handen bovenop het stuur durfde ik niet. Daar ging een geweldige eindtijd…
Maar éénmaal de loopschoentjes aan, word ik een ander mens. Anderhalve kilometer strompelen en kreupel vooruitschoffelen gaat langzaam over in ontspannen duurtempo. Het is frustrerend voor de andere atleten, dan besef ik wel, maar het kostte me weinig tot geen moeite om iedereen zomaar los te lopen.
Alle ellende met mijn rug is plotsklaps verdwenen. De immer enthousiaste Johan Tack en speaker Hans, de vele supporters langs de kant maar ook heel wat deelnemende atleten moedigen mij continu aan. Dat is genieten…
Mijn enige zorg was voldoende water verzamelen om af te koelen en te drinken en zoveel mogelijk waterlevaranciers inschakelen.. Het was immers bloedheet en het loopparcours bood zelden beschutting.
Rond kilometer 35 had ik heel even een moeilijk moment. Ik voelde mijn suikerreserves slinken, had genoeg van al die gels en de cola bleek aan de bevoorrading uitgeput. Maar aan de volgende stand heb ik dan maar 3 bekers na elkaar leeg gedronken en was ik weer gelanceerd voor de zegetocht naar de finish.
Het blijft iets magisch. Met de handjes in de lucht en al zwaaiend, nog efkes een spurtje placeren om de (zo al overtuigde) supporters te tonen dat je dé vrouw bent vandaag. Niet alleen voor de vele supporters hier en thuis. Mama en papa voor het eerst langs de kant, mijn dochter de ganse dag druk in de weer met drinkbussen zich afvragend waar dat allemaal goed moet voor zijn en mijn twee jongens vol bewondering; mijn lief vol trots (en zijn eigen ontgoocheling verbijtend).
Speciale merci ook aan Joury die zijn entourage ten dienst stelde vandaag en uiteraard ook een dikke proficiat. Wel stoer zo’n dubbel SMO-podium.
Bedankt lieve mensen allemaal voor de support en begeleiding! Ook voor mijn trainer Michel die blijvend enthousiast aanmoedigt. Ik ben nochtans een ellendige leerling…
Groeten,
Mieke
