Op vrijdag vertrokken we richting Frankfurt, aankomst verwacht om 13u. Handig die GPS-en. Op 90 km van onze verblijfsplaats, pech met de auto, servo stuk; gelukkig stonden we toen net stil, aan 160 km/u op de "Deutsche autobahn" had het een ander verhaal kunnen zijn. Takelwagen voorbij gereden want die zocht een Nederlandse nummerplaat. Eerste vervangwagen veel te klein…
We bleven er relatief rustig bij daar kan je toch niks aan doen, dus met een huurauto naar Frankfurt. Helaas, aankomst; 18u05 race office net gesloten… met op de deur : No wetsuit swimming. Ik had een speedsuit in bruikleen van Michael, dus geen
probleem. Op de stand van Bleu Seventy kreeg ik te horen dat dit type niet toegelaten was… Verder nergens elektrolyten en zouttabletten te vinden.
Zaterdag: aanmelden, nog eens informeren ivm speedsuit. Op het papier pakken genoeg maar die van Michael was er niet bij. Koop ik een nieuwe? Even Tim bellen : "Niet doen in september niks meer toegelaten" . Geen probleem iedereen zal dus wel een beetje trager zwemmen. In een loopwinkel vonden we uiteindelijk nog zouttabletten.
Zondag: Behoorlijk geslapen en rust in het hoofd. Benen ok. Alles stond netjes klaar…
6u45 start en na 1u05 kwam ik met een goed gevoel en in de vooropgestelde 5 min + tijd uit het water. Het fietsen voelde onmiddellijk ook goed aan, maar ik kreeg al snel honger, vooropgestelde 60 gram/ uur in het voedingsplan, was dit dan te weinig? Het was 23 tot 30 graden tijdens het fietsen : vochtopname belangrijker en ik deed een goede carboloading de dagen voordien. Ik dronk zeker voldoende, deed 5x een plasje op de fiets (geen officials in de buurt). Na de eerste ronde zat ik op 35,5 km gemiddeld, dat was zo ingeschat , dit om in deze temperatuur (en uit ervaring vorig jaar ) een beetje te doseren en het verval in de tweede ronde te beperken. Tijdens de 2-de loop kwam er toch verval, ik kreeg mijn hartslag niet de lucht in en had geen macht in de benen op de hellingen. Het was en is voor mij nog steeds een vraagteken. Raar, ik had toch een zeker geen slecht gevoel maar het ging geen meter vooruit.
Just keep on going, want eigenlijk passeerden er me weinig atleten. Na 5u21 op 185 km kwam ik binnen.
De marathon kon beginnen;
Hierin had ik steeds het gevoel dat ik het tempo dat ik liep ging kunnen aanhouden tot op de meet, ondanks het feit dat ik steeds even snel leek te lopen zat er toch verval in het tempo en helaas in de laatste ronde een kramp en ik huppelde verder (ik ging niet wandelen dit jaar), met de 107ste marathon tijd in 30 graden en 3u26 kon ik zeker tevreden zijn.
We eindigen 37-ste in de reeks met 19 slots weinig kans voor Hawaï. Met een huurauto die om 16u30 binnen hoorde te zijn , besliste ik om niet naar de slot verdeling gaan. Vorig jaar ging nummer 24 reeds…
Maandag: .in zak en as, nieuwe doelen zoeken, laten bezinken, wat ging er mis in het fietsen? Waarom dit en dat? Vragen en geen antwoorden.
… tot donderdag 8u36
Uit nieuwsgierigheid belde ik naar deelnemer Bart Thys en die zei dat ze mijn naam afgeroepen hadden.......
Of hoe je op 1 seconde een Ironman wordt zonder naar Hawaï te gaan.
Of hoe je al je doelen haalt zonder te gaan. Of hoe je na alle pech ook nog geluk kunt hebben!
Moge de les voor de volgende duidelijk zijn. In elk geval ik heb me ooit geselecteerd, en daar kan ik vrede met nemen. Dank aan allen.
