3,1km lopen, 19,2km mountainbiken en opnieuw 3,1km lopen: ziedaar het simpele maar attractieve opzet van ‘winterduatlon’.
Zondag 4 maart organiseerde SP&O Mechelen hun tweede editie van de winterduatlon op het Bloso-domein. Michael Dewilde had er nog iets goed te maken. Vorig jaar moest de Eeklonaar nipt de duimen leggen in de winterduatlon van Hofstade in de eindsprint tegen Nick Baelus. Het Bloso-domein van Hofstade bij Mechelen kennen we vooral van de veldrit die er jaarlijks gereden wordt. Maar zondag werd het terrein voor een dagje ingepalmd door atleten die qua afzien niet moeten onderdoen voor de modderkoningen van het veld.
De triatleet van SMO-Specialized pakte zijn eerste overwinning van het seizoen. Stefanie Adam won met ruime voorsprong bij de dames. Hieronder kan je het verslag lezen van Michael:
Dit jaar wou ik terug van de partij zijn in Hofstade, had me er vorig jaar goed geamuseerd en het paste goed binnen de opbouw. Een heel attractief parcours met veel afwisseling (losse zandstroken, technische singletracks met glibberige boomwortels, korte klimmetjes en afdalingen) en steeds een goede organisatie van de club SP&O, die op een grote groep enthousiaste medewerkers kunnen rekenen. Jammer dat er op diezelfde dag ook nog eens een offroad duatlon in Putte en de openingswedstrijd in Herderen plaatsvond, maar aan deelnemers hadden ze zeker geen gebrek, met zo'n 200 stonden we aan de start.
Bij de parcoursverkenning bleek al snel dat het parcours er snel bij lag, enkel een stukje van zo'n 100m waar je even diende door de blubber te rijden en een loopstrook door het losse zand.
Op het strand waren ze blijkbaar bezig met werken en een kraan had ervoor gezorgd dat de de waterlijn toch iets minder vlot bereidbaar was dan vorig jaar.
Maar alles leek erop dat het een super snelle race ging worden onder aangename temperaturen. Dus de banden nog iets harder gezet voor de vlot lopende stukken, wat achteraf niet echt een juiste keuze bleek.
De eerste run verliep vlot, gewoon eigen tempo lopen en de achterstand beperken op de koplopers (duo lopers). Enkel thuisatleet Jonathan Wayaffe liep nog een 10-tal seconden voor mij uit. De eerste fietsronde verliep vrij vlot en nam vrij vlug de koppositie. Ik kon echter niet verhinderen dat Tim De Roover en William Busch terugkwamen.
De technische passages nam ik niet te veel risico's en moest soms een gaatje laten op de twee, maar de tempostukken kon ik dit terug vrij makkelijk dicht rijden.
Toen het in de tweede fietsronde (van de drie) begon te regenen veranderde het parcours in een glijbaan. Op het bochtrijke Bloso-parcours gingen dan ook enkelen stevig tegen de grond, maar ik kon gelukkig recht blijven. Alhoewel ik niet altijd uitkwam waar ik mijn Specialized heen stuurde?
De toplaag lag spiegel glad en heb dan ook menig atleet goed horen vloeken, want het was echt schuiven en constant bijsturen. Zeker wanneer de bandenspanning en profielkeuze niet echt afgestemd zijn op dergelijke omstandigheden.
William kreeg het de laatste ronde moeilijk en diende voorin de rol te lossen. Toen in er de laatste ronde nog een competitieve mountainbiker ons kwam voorbij steken, moest ik toch wel redelijk op mijn tanden bijten om Tim niet te laten wegrijden. En soms wat toeren uithalen om de gedubbelde atleten voorbij te gaan op de smalle singletracks.
Eens op het strand, ter hoogte van de wisselzone aangekomen nam ik een vlotte wissel en heb stevig doorgetrokken. Zo liep ik als eerste individueel over de streep, maar kon niet verhinderen dat 3 duo's voor me eindigden. Tim De Roover werd tweede, William Busch eindigde als derde. Een geslaagde test en kon met een goed gevoel terug naar het Meetjesland keren. De volgende weken staan nu nog enkele lactaattesten op de planning, een stage met de club naar Valencia en dan zal het Belgische triatlonseizoen er snel zijn. We kijken er naar uit!
