Terwijl heel wat triatleten in de ban zijn van de Ironman in Hawaii, is de Belgische selectie voor het WK in Auckland (NZL) reeds geruime tijd afgereisd. De laatste trainingsstage, richting de Grand Final van volgend weekend, wordt er onder ideale omstandigheden (of toch niet altijd?) afgewerkt. Momenteel verblijven de Belgen met teamgenoten Ine Couckuyt en Simon De Cuyper nog in Australië, om later door te reizen richting Auckland. Hieronder een eerste impressie.
WK-gangers: Jelle Geens, Katrien Verstuyft, Simon De Cuyper, Charlotte Deldaele, Jul Clonen (coach), Stijn Goris (coach) en mijzelf.
Zaterdag (6/10) werden we om 6u30 in de luchthaven van Zaventem verwacht om de eerste van drie vluchten aan te vangen. Zaventem – Frankfurt ; Frankfurt – Singapore ; Singapore – Brisbane. Het was de eerste keer dat ik zo lang op een vliegtuig zou zitten, maar achteraf gezien, viel dat allemaal goed mee. De service was uitstekend en met ieder een eigen tv’tje met een groot assortiment aan films, muziek en series, was er genoeg entertainement tijdens de vlucht. Alles was dus goed verlopen, buiten het feit dat er bij aankomst drie valiezen ontbraken, waaronder de mijne. We moesten ons een paar dagen redden met één outfit en wat kleren lenen van wie de valies er wel was, maar nu is ook dat probleem van de baan.
Maandag startten de trainingen dan. De eerste twee dagen waren relatief rustig zodat we goed konden herstellen van de ‘jetlag’ en van een eventuele Vlaamse verkoudheid. Op woensdag was er in de voormiddag zwemtraining. In de namiddag stond er een rustige duurrit van 70km gepland met af en toe wat heuvelend. Dat laatste is wat onverwacht uitgedraaid. Heuvelend was een understatement, van km 20 tot km 35 was het een muur van 12, 13, 14, 15%. Amai! Je kon dat gewoon niet rustig oprijden. Aangezien onze wegenkennis hier nog niet zo uitgebreid is, zijn we langs dezelfde weg teruggekeerd. De afdaling was dus evenwel de moeite! Samen met Charlotte haalde ik een maximum snelheid van 86.4km/u. Zelfs de jongens waren onder de indruk. ’s Avonds konden we dankzij onze privékok/coach Jul onze voorraden weer aanvullen.
Gisteren en vandaag stonden de laatste zware trainingen (voor mij dan toch) in voorbereiding voor het WK op het programma. Gisteren de zwemtraining, vandaag de looptraining. Het gevoel was oké en de coach was tevreden. Meer kunnen we niet vragen. Morgen hebben we een rustigere dag en zouden we eens naar het winkelcentrum gaan. Met de 100 Australische dollar die we als schadevergoeding kregen voor de laattijdigheid van onze valies, kan er dus wel wat gekocht worden.
Qua weer heeft ‘het land van de kangoeroes’ mij toch al wat verbaasd. Zon, regen, bliksem, donder, rukwinden… we hebben het al allemaal gezien! Gelukkig dat eerste het meest!
Ik ben alleszins heel blij dat ik hier, als junior, bij mag zijn!
Vele groetjes van aan de andere kant van de wereldbol!!
Daaag en tot een volgende update!
Ine
