Zaterdagmorgen, na een toch iets minder goede nachtrust om 3u30 voor de 1e maal opgestaan om wat carbocake naar binnen te werken. Terug bedje in om nog een uurtje te rusten om dan tegen 5u40 definitief aan de grote dag te beginnen. Aan de ontbijttafel even paniek toen ik ontdekte dat ik de dag voordien de hele tijd gedestilleerd water had gedronken.
Afspraak was dat we tegen 5u10 zouden kunnen aanzetten om mij tegen 5u30 te droppen aan de wisselzone. De mannen die blijkbaar minder stress hadden dan mij en op het gemak nog de vaatwas leegmaakten en de computer even checkten of er nog aanmoedigingen binnen kwamen maakten me dan ook redelijk nerveus. Besloten hier niet te veel op in te gaan en gewoon mijn eigen ding te doen. 5u10, wat dacht je, wie waren er niet klaar … dan maar door de stress eens de hele buurt wakker gemaakt door (niet met opzet) op de "panic"-knop van de auto te drukken toen ik besloot maar snel alles zelf in de auto te plaatsen. Nadat een boze, uit haar bed getrompte vrouw, ons wist te vertellen hoe we het moesten stoppen konden we dan eindelijk vertrekken.
Vanaf dan ging het eigenlijk allemaal vrij vlot. De organisatie hier is niet te geloven. Alles wijst eigenlijk zijn eigen uit en overal word je ontzettend goed begeleid. Hoeveel vrijwilligers hier te pas komen, ik kan het echt niet zeggen, denk een pak meer dan dat er atleten aan de start staan. Nummer op de arm zonder te moeten aanschuiven, even de weegschaal op, direct de wisselzone binnen om je drinken te plaatsen en banden op te pompen en je komt automatisch aan de zwemstart. Hier gingen de eerst profs intussen reeds in het water. Ikzelf had nog een 50-tal min om me mentaal voor te bereiden op dit grote avontuur. Nog snel even mijn ventje een kusje en een omhelzing geven en dan een plaatsje zoeken tussen de rest van de atleten en wachten.
6u30, nadat het Amerikaanse volkslied was gezongen gaf een groot kanon het startshot voor de mannelijke profs, 5min later dan was het de beurt aan de vrouwen. Vanaf dan was het aan ons (de agegroupers) om het strand te betreden. Bij het afdalen van de trap was het toch even een kippenvel moment, overal mensen zo ver je kijken kon. Toch bijna een traantje moeten wegpinken en er even bij stilgestaan dat dit een dag zal worden die ik niet snel zal vergeten.
We werden aangemoedigd om reeds het water in te gaan maar ikzelf zag het niet zitten om nog een half uur te liggen dobberen. Tot 15’ voor de start, misschien was nu wel het moment aangebroken om in het water te gaan. Ik had vooral veel schrik van de zwemstart, daarom had ik me op aanraden helemaal links gelegd en vooral niet te veel vooraan.
Het zwemmen verliep al bij al vrij vlot of het goed was dat ga ik niet zeggen. Omdat ik in het heen zwemmen nooit een boei gezien heb en ook niet echt een punt vond om me op te oriënteren maar gewoon de rest gevolgd. Heb nooit echt het ritme gehad dat ik zou moeten aankunnen maar het belangrijkste voor me was dat ik niet in de grote massa terecht gekomen was. Ook bij het uit het water komen was weer maar eens te merken wat voor een puike organisatie dit hier is. Je nummer wordt afgeroepen en wanneer je in de rij komt waar je zak hangt staat er al iemand met deze voor je klaar. Snel datgene doen wat je hoeft te doen in de wisselzone, vooral de zonnecrème niet vergeten, toch even verschieten toen ik zag hoeveel fietsen er al verdwenen waren en weg was ik voor 180km.
De aanlooplus was alleen maar genieten, even lachen en zwaaien naar de supporters en camera en dan weg uit de massa voor een 5-tal uurtjes. Op de splitsing richting Hawi gingen Frederik en Bart me na 75 en 125km nog even staan opwachten maar voor de rest is het een race zonder supporters buiten de mensen van de bevoorradingszones gerekend.
Tot km 90 ging het vrij vlot, toen was het tot aan Hawi geconcentreerd blijven om niet van je fiets geblazen te worden om dan te mogen keren en 30 km te vliegen over de goed bollende banen van Hawaii. Even dacht ik dat een fietstijd van 5u30 mogelijk was. Maar dit was buiten de tegenwind richting Kona gerekend. Vanaf dan was het 50km steken en om je gemiddelde toch niet al te veel te laten zakken. Na km 150 was ik dan ook reeds steendood, het enige wat ik toen nog dacht was waar is in godsnaam die luchthaven. Ik wist dat vanaf dit punt de weg terug lichtjes het binnenland indraaide en je meestal je snelheid wel terug wat kon opdrijven. Het bleef duren en steeds meer voelde ik mijn lichaam leeglopen. Eens de luchthaven voorbij, kwam ik aan energielap waar de eerste profs intussen binnengelopen waren om aan hun laatste 14 km te beginnen. Toen wist ik reeds dat het voor mij een lange dag zou worden.
Moe en leeg zat mijn fietsonderdeel er na 5u47 eindelijk op.
De eerste 10km van het lopen vielen buiten alle verwachtingen in eigenlijk vrij goed mee. Maar toen na een 15-tal km begon het, de hel! Dat er iets niet klopte moest ik eigenlijk al na 50 km fietsen geweten hebben. Mijn lichaam kon gewoon geen vocht ophouden. Op de fiets moest ik om de 10 min plassen, alles wat ik dronk kwam er gewoon weer uit gelopen. Tijdens het lopen ging dit van kwaad naar erger. De functie van mijn blaas was intussen verdwenen denk ik, nog meer drinken zag ik dan ook als enige oplossing maar dat betekende natuurlijk nog meer plassen. Mijn lichaam was gewoon een zeef geworden. Na 15km waren mijn benen dan ook volledig verkrampt. Ik voelde dat mijn conditie goed zat maar die verdomde benen wilden niet meer mee. Na 20 km heb ik hier dan ook moeten aan toegeven en ben ik moeten overgaan op stappen. Eens je deze beslissing genomen hebt weet je dat je verloren bent want om dan terug in gang te geraken doet het nog meer pijn. Het was me voortslepen van de ene naar de andere bevoorradingspost. Enige wat je dan nog denkt is, je zal en moet aan de finish geraken. Mensen van alle leeftijden, groot en klein, dik en dun, iedereen liep me voorbij. Natuurlijk waren er ook velen in dezelfde situatie als deze van mij maar op dat moment heb je eigenlijk alleen maar oog voor zij die sneller gaan en bij wie het zo makkelijk lijkt te gaan.
Dan de laatste mijl, plots kwam er iemand naast me lopen, komaan, je bent goed bezig, je ziet er fantastisch uit. Het was Karolien Geerts, haar papa was me een aantal km terug voorbij gelopen en ze was dus op weg naar de aankomstzone. Hoeveel deugd het doet iemand te zien die je wat komt aanmoedigen is niet te geloven, je loopt plots terug 5km/u sneller en de pijn is precies helemaal verdwenen. Eens op de Alii drive zijn er dan zoveel mensen die je vooruit roepen dat het lijkt alsof je de 42km zonder enig probleem en met een lach op het gezicht hebt afgewerkt. Ook eens de finish bereikt voelde ik me goed, veel te goed om net een IM afgewerkt te hebben. De benen deden pijn maar ik was helaas niet moe, wat je wel zou moeten zijn na een dag van 11u35 sporten. En natuurlijk was er ook mijn ventje die me stond op te wachten, een pak emotioneler dan mij. Ja Ann, dit keer was het Frederik zijn beurt om een traantje te laten. Natuurlijk was het ook voor de supporters een raadsel wat er allemaal gaande was. 2, max 3x konden ze mij zien tijdens het lopen en de rest van de tijd was het een groot vraagteken hoe het met mij gesteld was.
Even de finishzone doorgelopen om een stukje pizza en een ijsje naar binnen te werken en medaille en T-shirt af te halen. Frederik was intussen mijn fiets gaan oppikken dus konden we richting huisje. Mijn benen, vooral de heupbuigers waren intussen goed stijf geworden. Ook mijn rug zat plots helemaal geblokkeerd waardoor rechtoplopen en gaan zitten en terug opstaan niet zo vlot meer gingen. We hadden normaal na een douche en nog wat te eten terug afgesproken met Sophie en Karl maar er was er eentje (onze vriend Bart natuurlijk) die na een lange dag al in slaap viel in de zetel en moet eerlijk zeggen ook mijn gestel kon het eigenlijk niet zo goed meer aan.
Eens in bed begin je dan de wedstrijd te overlopen en emoties komen naar boven, de teleurstelling begint toch wel wat op te komen en er is de gedachte, er zijn toch wel een aantal mensen, mezelf meegerekend, die er zoveel meer van verwacht hadden.
Volgende dag, na een nachtje drinken van veel water en ORS waren mijn benen precies al vrij goed hersteld. We zijn dan ‘s avonds nog naar de slothappening en prijsuitreiking gaan kijken en hier ben ik tot het besef gekomen dat ik het hier toch maar aan de start stond en de finish in uitzonderlijke weersomstandigheden heb gehaald. Heb het gehele gebeuren dan ook een plaatsje kunnen geven.
Of ik ervan genoten heb? Tijdens de wedstrijd zelf heb ik vanaf km 125 van het fietsen tot aan de laatste 2km van het lopen afgezien en ben ik door de hel gegaan. Nu, na een dag of 2 kan ik zeggen, ja, ik heb hiervan genoten. De atleten die elkaar aanmoedigen als ze zien dat het niet goed meer gaat, de mensen van de bevoorradingszones die je met koel water overgieten en er alles aan doen om het je zo comfortabel mogelijk te maken, de fantastische organisatie, de sfeer voor, tijdens en na de wedstrijd, … zorgden er uiteindelijk voor dat je kon finishen op deze nooit te vergeten dag.
Of ik nog terug kom? Om te supporteren misschien wel, als ik het zo van de supporters hoor is ook dit wel serieus de moeite waard. Om zelf nog aan de start te staan, zeg nooit nooit, stel dat ik ooit een serieuze midlife crisis krijg, maar ik ben dus bijna zeker van niet.
Nu nog een 5-tal dagen uitstapjes op het programma en dan zien we jullie vanaf over een weekje terug in het regenachtige intussen waarschijnlijk goed afgekoelde Belgenlandje. Zal wennen worden om terug in een zware jeans en dikke trui te moeten kruipen.
Vele groetjes,
Melanie
