Afgelopen zondag werd de derde editie van de Grand Raid Nisramont in de Ardennen georganiseerd. Frederik Dormaels en Roos De Raedt stonden op het hoogste schavotje bij de mixed teams. Charlene Ottevaere en Wim Tack werden mooi derde. Hieronder vind je alvast een verslagje van Charlene. Foto's ook in het album op de website te bekijken.
Toen Wim me enkele maanden geleden vroeg of ik het zag zitten om samen deel te nemen aan de Grand Raid in Nisramont, heb ik eigenlijk niet zo lang getwijfeld om toe te zeggen. Het lopen zag ik volledig zitten en ook het kajakken leek me wel een leuke uitdaging. Enkel het mountainbiken, daar zou ik nog wat aan moeten werken.
Zo gezegd zo gedaan, dus keek ik elke week of er ergens in de buurt een toertocht was. Door de vele afgelastingen en de slechte weersomstandigheden, bleven mijn MTB-tochtjes beperkt tot enkele baanritjes en hier en daar een moddertocht op onze plaatselijke boerenslagen. Ik had ondertussen ook wel door dat ik geen geboren durfal ben op de fiets, dus met een bang hartje vertrokken we afgelopen weekend richting Nisramont. Door de vele ijsplekken op het meer werd het kajakken jammer genoeg afgelast en het parcours hier en daar aangepast. We zouden starten met een trail run (8,3km) gevolgd door 25km mountainbiken om te eindigen met een bike run van 6km.
Ondanks de positieve temperaturen voelde het toch fris aan en bovendien stond er een vrij koude wind. Uit schrik om koud te krijgen hadden Wim en ik ons dik ingeduffeld, veel te dik bleek achteraf…
We hadden afgesproken om niet al te geweldig te starten, dus begaven we ons ergens in het midden van de 138 duo’s die uiteindelijk (moedig!) aan de start stonden. We vonden vrij snel een comfortabel tempo en haalden steeds meer duo’s in. Trail runnen blijkt echt wel ons ding te zijn. Lekker klimmen om daarna weer naar beneden te glijden, echt tof. Als eerste gemengde (man-vrouw) team konden we dan ook onze helm opzetten om aan een 25km “lange” MTB-tocht te beginnen. Nog voor het uitgaan van de wisselzone werden we voorbij gestoken door de uiteindelijke winnaars in de gemende teams, Roos en Fred. Volgen zat er alvast niet in, gezien mijn MTB-ervaring, :-/… Al van in het begin bleek dat het een zware tocht zou worden. Volgens Hans (de speaker) sprak mijn gezicht boekdelen, want hij kon precies verwoorden waar ik toen aan dacht “OMG, waar ben ik aan begonnen?!?” “Triatleten zijn geen opgevers!”, waren zijn bemoedigende woorden, dus bleef ik lachen... De bedoeling was om ons te amuseren en we zagen het beiden als een goede training voor het komende seizoen. Toch was de competitiedrang bij Wim groter dan verwacht en hij bleef me maar aanmoedigen om voor een podiumplaats te strijden. Ik was al content dat ik recht bleef op mijn MTB. Zoveel duo’s we inhaalden in de trail run, zoveel duo’s haalden ons weer in tijdens het fietsen. Lichtelijk frustrerend, zeker voor Wim die engelen geduld getoond heeft en me maar bleef motiveren om door te zetten. De patattenvelden uit de West-Vlaanderen zijn dan ook niks in vergelijking met het parcours dat we zondag voorgeschoteld kregen. Constant klimmen en dalen, technische single tracks, modder en smeltwater, beken, … Alles wat je kan bedenken, het zat in het parcours. Ergens halverwege werden we dan nog eens voorbij gestoken door het derde en vierde gemengde team, wat dus wilde zeggen dat we in vierde positie lagen. Ik probeerde wel, maar ik zal toch iets meer tijd nodig hebben om mijn durf volledig te overwinnen. Ik heb gevloekt, geroepen, ja zelf bijna geweend, maar opgeven zou ik niet (dat doen triatleten niet hé, ;-)!). Velen die me onderweg tegen gekomen zijn, zullen dit alvast kunnen bevestigen, nietwaar Bart Couckuyt, ;-). Ik zweerde zelfs mijn fiets aan de kant te smijten en er nooit meer naar te kijken, :-). Wim bleef ondanks dit alles lachen en genieten van het voor hem “zalige parcours”. In plaats van boven op mij te wachten, reed hij sommige beklimmingen weer naar beneden om me opnieuw op te pikken ergens halverwege, :-).
Na bijna 3 uur (!) mountainbiken was ik oh zo gelukkig dat ik van die vervloekte MTB kon stappen. Precies of ik vleugels kreeg, want het lopen tijdens de run-bike verliep alwaar super goed. We konden opnieuw aan een inhaalrace beginnen. Dat deden we ook en al na een tweetal kilometer hadden we het duo dat in derde positie liep te pakken. Voor ons mocht het laatste deel zelf nog wat langer duren, dan hadden we de tweede ook nog geklopt, :-). Super tevreden met onze podiumplaats, liepen we na een kleine 4u30min onder de finishboog. Man, man, dit was geen gewone wedstrijd. Ik heb alvast mijn grenzen verlegd, zowel qua durf als op mentaal vlak. Ondanks het feit dat ik tijdens de wedstrijd meermaals zweerde nooit meer aan dit soort wedstrijden deel te nemen, maakten we op de terugweg naar huis toch al plannen voor volgend jaar. Eerst nog wat oefenen met de MTB en bovendien moeten we de ervaring met de kajak toch ook eens meegemaakt hebben hé, :-).
Toch nog eens een dikke merci aan Wim voor al zijn geduld en blijvende aanmoedigingen. Het leek misschien niet altijd zo, maar ik heb me super geamuseerd afgelopen weekend, ;-)!
Nu enkele weken geen wedstrijden, maar wel uitkijken naar ons jaarlijkse stageweekend met de 3-atleten, :-)!
Groetjes,
Charlene en Wim (het “No pain no gain team”)
