Afgelopen zondag stonden drie van onze atleten aan de start van hun eerste volledige triatlon in Roth die ze allemaal tot een mooi einde hebben gebracht. Hier kan je alvast een mooi verslagje nalezen van Aäron Overmeire, Johan Cobbaert & Wim Laloo. Een selectie van de foto's van Nathan (broer Aäron) kan je in het fotoalbum terugvinden. Alvast een dikke proficiat !!
Zondag stond ik samen met twee andere SMO - debutanten op de lange afstand, Wim Laloo en Johan Cobbaert, aan de start van mijn allereerste volledige triatlon in Duitsland, nl. Challenge Roth.
De dagen voordien begon de spanning toch al wat te stijgen bij de registratie,...
Goed letten op de voeding de dagen voor de wedstrijd was aangewezen uiteraard en vooral zout opnemen want het beloofde een warme dag te worden, wat niet gelogen bleek.
Op zaterdagnamiddag reden we rustig naar de zwemstart voor de bike check - in om aansluitend naar de racebriefing te gaan in Roth zelf.
Bij de bike check - in overviel me toch ietwat stress toen mijn tijdrithelm werd afgekeurd wegens een barstje aan de flap van het oor. Dan maar mijn gewone koershelm klaargelegd op de fiets en me er verder niet meer druk over proberen maken.
Na de briefing rusten en eten en slapen (toch proberen).
Half 4 ‘s morgens, de wekker die zegt dat het tijd is om een beetje te eten en alles klaar te maken voor vertrek naar de start. Na een stukje file dan toch in de wisselzone geraakt en alles klaargezet op de fiets en de bike bag op zijn plaats gelegd. Ik was maar met alles net op tijd klaar. Ondertussen was Wim gestart om 6u 30 en konden Johan en ik nog eens het toilet proberen te bezoeken en onze supporters nog eens groeten vooraleer in de startbox te gaan.
Om kwart over 7 werd dan het startschot gegeven voor mijn wave 7. Vijf minuten later was het de beurt aan Johan. De eerste helft van het zwemgedeelte verliep woeliger dan ik had verwacht maar ik kon toch rustig mijn zwemslag zwemmen, het tweede gedeelte (na het keerpunt) was er meer stroming op het water door de vele waves en boten die in het kanaal actief waren. Ik begon dan reeds een misselijkmakend gevoel te krijgen in de buik en kwam na 1u13 het water uit.
Dan de fiets op voor de eerste loop van 90 km op dit glooiende parcours (500 hoogtemeters per ronde) met prachtige wegen en onvoorstelbaar veel animo van de toeschouwers. Vooral op Solarberg heerste een Tour de France gevoel waar je als fietser door een massa volk moest fietsen en enkel achter elkaar kon blijven omdat het publiek er maar 70 cm vrij liet om doorheen te fietsen. Je werd er werkelijk naar boven geschreeuwd.
Na een 90 km nam ik een nieuwe drinkbus gel aan van mijn coach en begeleider Dominic. De vaste voeding ging steeds zonder problemen binnen maar met de geldrank had mijn maag toch steeds meer problemen. Ik heb mijn voedingsplan toch verder aangehouden omdat er nog een marathon volgde waar ik toch energie voor nodig had.
Na 5u 27 fietsen ( wat naar mijn mening ook al niet mijn normale doen was) kwam ik dan transition 2 binnen om de compressiekousen en loopschoenen aan te trekken, petje op te zetten, en te vertrekken met de eerste gelletjes.
Aan km 5 en 20 zou Dominic me weer trouw voorzien van verse gelletjes en water. Aan het begin van de marathon heb ik dan nog 2 gelletjes kunnen nemen maar aan km 13 klapte mijn maag volledig dicht, ik kreeg niks meer naar binnen behalve water en af en toe een beker Iso van de organisatie. Vanaf daar begon de lijdensweg voor nog een 29 km met een paar stukken stappen, terug lopen, ... Ondertussen zag ik Johan reeds op de terugweg. Rond km 20 zag ik weer mijn supporters en de coach (die een stukje heeft meegelopen met mij) waar ik geen gellekes meer van heb aangenomen. Ik heb dan de rest van de marathon afgelegd op water en cola. Op ongeveer 10 km van het einde dacht ik dan: “Als je nu kan blijven lopen, dan ben je toch nog onder de 12u binnen ipv de verhoopte 11u”. Vanaf dat moment ben ik blijven lopen (snel was het niet, hoor) en raapte ik mensen op die ik al eens had gezien. Op een drietal km van het einde stonden Severine, Jo, Nathan, en Dominic voor een laatste aanmoediging om me naar de finish te loodsen. Vanaf de rode loper was alle kommer en kwel even vergeten en kon ik genieten van een onvergetelijke finish tussen een massa volk, waaronder Severine, mijn broer, Wim en zijn gezin, de zus van Johan, Jo en Dominic,...
Ik eindigde in 11u44 dolgelukkig dat ik het gehaald heb maar met toch een beetje een dubbel gevoel.
Wat als mijn maag beter was geweest ...
Na de wedstrijd naar de massage, douches en eten ... maar dat laatste dat lukte me totaal niet. Nadien zijn we dan de fietsen en andere materialen gaan ophalen en teruggekeerd naar ons verblijf om er enen op te drinken.
Bedankt aan alle supporters ter plaatse, de coach, de organisatie en de vele reacties en berichtjes van het thuisfront voor de steun, het begrip en het volgen voor dit avontuur. Een paar dagen later lukt eten nog steeds niet zo goed maar de beentjes zijn al volledig in orde. De dokter schreef me toch medicatie voor een maaginfectie waar ik vermoedelijk tijdens de wedstrijd al mee te kampen had. Gevolg ... welke Ironman wordt de volgende om dit te proberen goed te maken?? Daar zullen we nog even moeten over beraadslagen.
Proficiat aan Wim Laloo met een prachtige eindtijd van 9u22 en aan Johan Cobbaert met een prachtprestatie van 10u17.
Aäron
Toen ik mij twee jaar geleden bij SMO aansloot was één van mijn ambities om zeker eens een volledige triatlon uit te doen.
Omdat de Iron Man te Zürich een jaartje te vroeg was voor mij koos ik voor Roth. Eigenlijk was het een voorrecht om te kunnen deelnemen : ik stond ervan versteld dat de inschrijvingen op enkele uren tijd volledig volboekt waren. Gelukkig lukte mij dit nipt via de ‘Sankt-Niklaus’-actie. Deze charity-actie was op enkele luttele seconden volzet.
Aäron Overmeire en Wim Laloo waren reeds eerder ingeschreven. Zo konden we SMO met een aantal atleten gaan vertegenwoordigen in Roth op 14 juli. De voorbereidingen konden van dan af gefocust worden op het juiste doel.
Op dinsdag 9 juli vertrokken we samen met onze coach Dominic en mijn zusje Miriam richting Spalt, alwaar we in enkele vakantiewoningen konden verblijven. We hadden dan ook ruim de gelegenheid om het fietsparcours vooraf te verkennen op woensdag. Het zwemparcours in het Main-Donau-kanaal was vrijdagochtend aan de beurt. Tussenin werkten we nog enkele trainingen af in de mooie Bayerische omgeving (o.a. in de vlakbij gelegen Brombachsee), werd de registratie afgehandeld, de wisselzones bestudeerd, de expo bezocht. Naast deze trainingen werd voldoende aandacht besteed aan voeding en rust. Omdat het zondag warm weer beloofde te worden werden bijvoorbeeld de nodige bouillonblokjes verorberd.
Onze schare supporters had zich de dagen voor de wedstrijd ook uitgebreid : wederhelften, kinderen, familie kwamen ons vervoegen. Een gezellige ‘boel’.
Op de wedstrijddag was ik niet al te zenuwachtig. Het draaiboek van de dagen ervoor was hier zeker niet vreemd aan. Natuurlijk wist ik hoegenaamd niet hoe mijn lichaam zou reageren op de lange aanhoudende inspanningen. Mijn plan was dan ook om niet voluit te gaan bij het fietsen. Het zwemmen zou sowieso een beproeving worden hoewel ik tijdens de vele zwemtrainingen toch een ritme kon ontwikkelen waarbij ik niet meer het gevoel had van constant tegen het water te moeten vechten. Bij het lopen zou ik dan wel aanvoelen wat ik nog in mijn mars had.
Mijn plan was om beurtelings links en rechts te ademen bij het zwemmen. Niet dus. Van in het begin was het voornamelijk rechts ademen. Ik heb nog even geprobeerd om enkel links te ademen maar dit ging mij minder af. En het kanaalwater was toch niet zo lekker om nog wat extra gulpen binnen te werken. Tijdens het zwemmen concentreerde ik mij zoveel mogelijk op het goed uitduwen omdat dit de voornaamste opmerking was van Dirk en Dominic, waarvoor dank ! Natuurlijk heb ik ook aan nog zoveel andere (strekken voeten, body roll, juist insteken, doorschijnende paddles en vinnen, …) dingen gedacht maar het was wellicht toch vooral mijn automatische piloot die het werk deed. En zoals verwacht (ik ben een diesel) ging het tweede deel (terugzwemmen in het kanaal) mij veel beter af. Ik kwam niet té vermoeid uit het water en had ernaar gestreefd om mijn wissel nu eens sneller te laten verlopen dan gewoonlijk, wat toch wel gelukt is. Ik deed mijn Garmin-horloge eens niet uit en weer aan, geen handschoenen voor het fietsen, wel kouskes ;-D
Vanaf het fietsen was ik wat geruster : normaliter zou ik geen verrassingen tegenkomen, op de voeding en het warme weer na misschien. De ‘inhaalslag’ kon beginnen. Ik volgde mijn voedingsschema met de energierepen en de gellekes en probeerde heel regelmatig te drinken. Het parcours was genieten : mooie gladde wegen, prachtige landschappen en heel wat supporters in de dorpskernen (met pinten zittend langs langgerekte tafels), langs de Kalvarieberg en de Solarberg. Langs deze laatste berg was het zelf door een erehaag omhoog rijden. Fantastisch was dat !
Ik reed op gevoel, probeerde zoveel mogelijk hoge frequentie te trappen omwille van hetgeen nog zou volgen en nu ook weer had ik het idee dat de tweede ronde meer mijn ding was.
De tweede wissel ben ik weer in mijn oude patroon vervallen : het duurde wel wat lang. Misschien waren de blonde helpsters hieraan niet vreemd ? Ik had alleszins wat tijd nodig om mijn compressiesokken aan (de helpsters kenden dit niet) te doen en mijn borstnummer weer vast te hangen. Intussen kreeg ik de nodige zonnecrème ingesmeerd … .
De start van het lopen vond ik loodzwaar. Ik kon mijn ritme niet goed vinden en hijgde meer dan me lief was. Intussen was het ook reeds rond de 25°C en het zonnetje scheen ongenadig fel. Bij elke bevoorrading kneep ik dan ook 2 watersponsen over me heen en zorgde ik ervoor dat ik voldoende dronk. Bij het lopen was het contact met de supporters en de coach nog het meest direct. Het gaf me kippenvel en vleugels tegelijk. Eén maal dacht ik dat er krampen kwamen opsteken en heb ik een gelleke achterwege gelaten maar daar bleef het bij. En ja, ook hier had ik het gevoel dat het vanaf km 20 gemakkelijker begon te lopen. Misschien was dit eerder psychologisch omdat ik vanaf dan meer atleten kon beginnen inhalen die aan het einde van hun Latijn waren. Uiteraard begon het vanaf km 30 meer en meer pijn te doen maar dat gevoel kende ik van de vele marathons die ik al heb gelopen. Gelukkig zouden er de laatste kilometers het meest supporters staan dacht ik, maar dat viel dik tegen. Benevens een pinten drinkende menigte in het centrum van Roth, was de grote massa reeds naar de aankomstzone afgezakt. Maar de Belgische bekenden compenseerden dit gebrek helemaal waardoor ik kon doorlopen tot de finish !
Het was een prachtige wedstrijd die ik in 10u17’ afwerkte (Zwemmen: 1u14 - Fietsen: 5u14 - Lopen: 3u41). Ik ben heel blij met dit resultaat en wil hiervoor iedereen bedanken die mij heeft bijgestaan : mijn coaches Dominic, Dirk, Michaël, Fred en Luco. En natuurlijk Aäron en Wim die mij vele tips gaven en zich nu ook met recht en rede ‘Challenger’ of ‘IronMan’ mogen noemen. En de vele supporters en clubgenoten … .
Johan
Na een degelijke voorbereiding stond ik om 6h30 klaar aan de start in de eerste wave. Er werd relatief rustig gestart maar het was toch wachten tot net voor het eerste keerpunt, na ongeveer 1500m, om een goed groepje te vinden. Ik had een goed gevoel en ik kon vlot de 3800m uitzwemmen. De wissel verliep wat minder vlot maar ik kon toch om 7h30 de fiets op, het goed gevoel werd bevestigd. Eerste deel geslaagd.
Het fietsen was een mooi, golvend parcours van 90km met een aantal stevige kuitenbijters waar regelmatig moest gewisseld worden van versnelling. Tijdens de eerste 15km was het opletten voor een kaart voor drafting. Sommige atleten vonden het leuk, als ze een motard hoorden afkomen, om voorbij te steken en dan onmiddellijk voor uw neus te gaan rijden. Na de Kalvarieberg had iedereen zijn plaats en afstand gevonden in de groep en werd er een mooi tempo ontwikkeld. Net voor de 2e ronde was het even oppassen toen er een groepje van 10 man kwam aansluiten. Hier werd er duidelijk gestayerd maar de refs lieten onbegrijpelijk begaan. Verschillende atleten deden hun beklag. Bij de 2e ronde was er een gezellige drukte op het parcours doordat de andere waves nu ook op het parcours gekomen waren, maar ook hier was het terug oppassen voor drafting. Het fietsen ging vlot voorbij door de vele aanmoedigingen op de vele bergjes, maar vooral de Solarberg is toch een speciaal moment. Aäron, Johan en ik hebben het geluk gehad dit te mogen beleven! Daar voel je de benen plots niet meer! Bij aankomst in de wisselzone stond de chrono op 4h55; meer dan tevreden over de fietsproef. Tweede deel geslaagd.
De tweede wissel verliep vlotter dan de eerste maar ik heb er nog steeds spijt van dat ik me toen niet heb laten insmeren met zonnecrème. Mijn ‘rood’ wedstrijdpakje heeft er toch 5 dagen mooi ingestaan. Tijdens de eerste kilometers had ik een goed gevoel en had ik het gewenste tempo. Jammer genoeg na een 8-tal km begon ik misselijk te worden en darmkrampen begonnen op te komen. Tot halfweg kon ik het gewenste tempo goed vasthouden maar daarna was het ‘overleven’. De warmte was ook al niet zo’n bevorderlijke factor. Op km 28 en 35 moest ik toch even langs de kant. Met de ervaring van eerder gelopen marathons wist ik dat het nog zwaar zou worden. Bij het binnen lopen in Roth stonden gelukkig Saskia en de kindjes; voor het eerst hebben ze een stukje kunnen meelopen en van Sas mocht ik niet meer stappen. Zo geschiedde ;-) De arena binnen gelopen kon ik eindelijk weer lachen en was ik nog nooit zo blij om een finish te bereiken! Het lopen, normaal mijn sterkste onderdeel, was deze keer wat minder door bovengenoemde omstandigheden. Maar een mooie eindtijd van 9h22 (88e op bijna 3000 dlnms) maakt alles goed!
Mijn eerste full distance triathlon was zeker en vast geslaagd en smaakt naar meer...Challenge Roth is een prachtige wedstrijd met een uitstekende organisatie. Een aanrader!
Via deze weg wil ik Dominic De Caluwé bedanken voor de uitgekiende trainingsschema’s rekening houdend met mijn gezin en werk. Niet altijd evident maar het is toch gelukt! Tijdens de laatste dagen in Roth was het geruststellend dat een ervaren ‘Ironman’ ons gedetailleerd alles uitlegde wat er ging gebeuren (verkenning, organisatie, briefing, race etc).
Bedankt aan de meegereisde supporters en de vele steun van collega triatleten, vrienden en familie! Aäron en Johan voor het aangenaam gezelschap en het samen mogen beleven van deze unieke gebeurtenis! Nogmaals proficiat!
En natuurlijk mijn schat, Saskia, voor haar eindeloze steun!
Wim
