Afgelopen zondag 21 juli ging de Hageland Powertriathlon & de Plastriathlon door in Aarschot. Willem Brems maakte de race in Power 1/3 Triatlon maar zag in de laatste loop kilometers Tim Brydenbach nog voorbij komen. Charlene Ottevaere eindigde knap tweede na Debbie Verstraeten. Ook Ben Brems pakte het brons in de Plas 1/8 Triatlon. Hieronder alvast een verslagje van Charlene en Willem. Foto's van de wedstrijd eveneens te vinden in fotoalbum.
Terwijl duizenden Belgen afgelopen zondag afzakten naar Brussel om onze nieuwe koning en koningin te vieren, stond voor mij de Powertriatlon te Aarschot op het programma. Enkele dagen voor de wedstrijd kregen we al te horen dat de watertemperatuur gestegen was tot 25,7°C, onze wetsuit konden we dus thuis laten… Het beloofde alvast een zware race te worden want de weersvoorspellingen toonden temperaturen tot boven de 30°C. Ik had er alleszins zin in! De zomerse temperaturen liggen me meestal wel en bovendien was het geleden van 30 juni, waar ik zesde werd op het BK ¼ triatlon te Brasschaat, dat ik nog aan de start stond van een wedstrijd. De trainingen verliepen goed en het gevoel vertelde me ook dat ik steeds meer in conditie geraakte.
Om 12u werd het startschot gegeven en mochten we beginnen aan de 2km (volgens Garmin 2,6km) lange zwemproef. Ik had ervoor gekozen om links van start te gaan om zo recht naar de eerste boei te kunnen zwemmen. Op zich geen evidente keuze, want doordat we samen met de mannen moesten vertrekken, nam ik hierdoor wel het risico een aantal slagen te moeten incasseren… Uiteindelijk bleek dit wel de beste beslissing, want ik startte heel vlot, kreeg geen enkele vuist te verduren en kon ik snel aansluiting vinden bij een groepje mannen. Ik merkte ook dat ik vlot wegzwom van alle rode badmutsen (de kleur van de damesbadmutsen) bij mij in de buurt. Als eerste dame en met een voorsprong van 1’20” op de eerste achtervolgster Louise Vandenbroucke, kon ik aan het fietsen beginnen. Het nieuwe wedstrijdpakje van Decca is hierbij meteen goedgekeurd :-), ik had alleszins een super gevoel tijdens het zwemmen zonder wetsuit!
Ook in het fietsen kon ik het goede gevoel aanhouden! Bedoeling was om de opgebouwde voorsprong zo lang als mogelijk vol te houden. Het was vooral sterke fietsster Debbie Verstraeten die ik in de gaten moest houden. Ik had verwacht dat ze me ergens in de laatste ronde van het fietsen voorbij zou gaan, maar doordat ik 6 min voor haar uit het water was gekomen, was de 60km niet lang genoeg voor haar om me in te halen. Met nog een goeie anderhalve minuut voorsprong ging ik dan ook de tweede wisselzone in. Mits ik mijn loopniveau zou kunnen halen van de voorbije wedstrijden, leek me dit voldoende om mijn eerste positie veilig te stellen. Ik vertrok aan een tempo van 4’05”/km en het leek alsof ik dit wel zou kunnen aanhouden. Het stukje bergop ging uiteraard iets minder snel, maar bergaf kon ik mijn vooropgestelde tempo opnieuw aannemen. Nog voor het ingaan van de tweede ronde (van drie) ging het echter bergaf wat het tempo betreft. Wat de reden was weet ik niet, ik had nochtans veel gedronken en gegeten en had ook niet echt de indruk dat de hitte me parten speelde. Ik had echter wel last van steken in mijn middenrif en maag, waarschijnlijk doordat ik alles aannam wat ons gegeven werd in de bevoorradingszones. Op den duur begonnen al die cola’s en watertjes te klusten op mijn maag. De benen voelden steeds zwaarder aan en ik kon met moeite nog lopen aan een tempo van 4’30”/km, om maar te zwijgen van de stukjes bergop, :-/… Hierdoor kwam Debbie ineens heel snel dichterbij en ergens rond kilometer 8 liep ze me voorbij. Ik kon echter niet aanklampen en zag haar steeds verder van me weglopen. De MTB met het bordje “eerste dame” van je zien wegrijden, doet toch zeer zulle, :-(. Mijn voorsprong op de derde dame, Louise, was gelukkig groot genoeg waardoor mijn tweede plaats niet meer in gevaar kwam. Ik overschreed dan ook met een dubbel gevoel de eindmeet. Ik lag langer dan verwacht in eerste positie en ergens weet ik dat als het lopen ook meegevallen was ik deze wedstrijd wel had kunnen winnen. Niet de fietsbenen, maar wel de loopbenen, lieten me deze keer in de steek… Hopelijk zijn beide wel aanwezig tijdens mijn komende wedstrijden. De eerstvolgende afspraak is het BK ½ in Eupen.
Groetjes,
Charlene
Op 21 juli stonden in Aarschot de Plastriathlon (1/8e) en Powertriathlon (1/3e) op het programma. Mijn broer Ben eindigde hier vorig jaar 2e op de Plastriathlon en hij kwam terug om minstens even goed te presteren. Met Charlene Ottevaere, Kathleen Meire, Bart De Vrieze, Steven Haeck en Tom Hellemans stonden er op de Powertriathlon ook een aantal kleppers van het SMO-Specialized team aan de start. Met de 1/3e triathlon in Aarschot stond voor mij de eerste triathlon over de “langere” afstand op het programma. Met 2 kilometer zwemmen, 60 kilometer fietsen en 15 kilometer lopen is de 1/3e triathlon in Aarschot een mooie opstap om te proeven van het langere werk. Het veeleisende parcours en een temperatuur van om en bij de 30°C gingen ervoor zorgen dat deze 1/3e triathlon ging aanvoelen als een 1/2e triathlon. Ondanks de hitte hadden de referees beslist om geen vrije bevoorrading toe te laten, wat bij een temperatuur van boven de 30°C onbegrijpelijk was. Ze gingen dan ook streng toezien dat er buiten de bevoorradingszone niemand water ging aannemen. Dit was toch een flater van de scheidsrechters en hierdoor werd de kans om oververhit te raken vergroot.
De watertemperatuur van het meer van Rotselaar bedroeg 25,4°C en dit betekende dat er zonder wetsuit gezwommen kon worden. Na een goede start kon ik zonder te forceren met 1min40sec voorsprong op de eerste achtervolger Tim Brydenbach beginnen aan het fietsnummer. Enkele andere kandidaten op het podium hadden door de no wetsuit swim al meerdere minuten achterstand. Toch was de wedstrijd verre van gestreden want tussen deze toppers zaten enkele atleten die al meermaals gescoord hadden op het langere werk. En zij weten maar al te goed hoe je moet doseren in zo een wedstrijd.
Tijdens de eerste kilometers op de fiets had ik naar eigen gevoel geen goede fietsbenen. Bij de eerste doorkomst in Aarschot centrum bleek dat de benen toch goed waren want ik had mijn voorsprong kunnen uitbouwen tot ongeveer 3 minuten. Op het einde van de fietsproef had ik een voorsprong van 5 minuten uitgebouwd op Tim Brydenbach. In een kwarttriathlon zouden enkel de gebroers Brownlee of Simon Decuyper mij nog kunnen inhalen tijdens de loopproef. In Aarschot was het echter 15 kilometer lopen. Ik voelde mij aanvankelijk nog heel fris tijdens de eerste loopronde, maar bij de tweede loopronde begon de hitte toe te slagen. De afstand tussen drankpost 3 en 1 was mijn inziens veel te groot om zonder water te overbruggen. Ik voelde me helemaal leeglopen. Ik verloor meer en steeds sneller terrein op een sterk lopende Tim. De laatste ronde was toch wel een lijdensweg, ik voelde dat ik mijn kookpunt naderde. Op 2 kilometer van het einde was het zover, bovenop de laatste beklimming kwam Tim mij voorbijgelopen. Nog eventjes proberen aan te pikken, maar ik moest direct passen. Gelukkig was mijn voorsprong groot genoeg om de tweede plaats te kunnen behalen in mijn eerste triathlon van het langere werk. Na mijn overwinning in Kortrijk is dit opnieuw een mooie prestatie op een golvend fietsparcours dat me blijkbaar wel ligt. Mijn volgende wedstrijd is het BK halve triathlon in Eupen, ook deze race zal nog een leerervaring zijn voor mij.
Charlene eindigde net als ik ook op een mooie 2e plaats in de Powertriathlon. Kathleen Meire werd 5e. Tom Hellemans legde beslag op een 15e plaats, Bart De Vrieze werd 24e, Steven Haeck 84e en mijn broer Ben kon in de Plastriathlon een 3e plaats behalen. Algemeen kunnen we stellen dat SMO-Specialized alom vertegenwoordigd was in de mooie triathlon van Aarschot.
Willem
