Drieëntwintig augustus 2015, een dag om nooit meer te vergeten: Belgisch kampioen op de halve triatlon en tante van een prachtig jongentje worden, :-)!
Hieronder een verslag van de wedstrijd, deze van de geboorte zal ik jullie besparen…
Wat vooraf ging:
Vorig jaar werd ik 4e op het BK halve afstand in Eupen. Niet alleen het feit dat ik net naast het podium viel, maar ook de manier waarop (voor zij die erbij waren zullen wel weten wat ik bedoel) bleef toch een tijdje nazinderen. Daarom werd het BK in Deinze mijn hoofddoel voor dit seizoen. Onder het motto “Less is more” koos ik samen met mijn trainer voor een iets andere aanpak, namelijk minder wedstrijden en vooral focus op kwalitatieve (en soms ook kwantitatieve) trainingen.
Al snel merkte ik dat deze aanpak ook zijn vruchten afwierp. Tijdens training voelde ik me steeds sterker worden en over de form kon ik zeker niet klagen in het begin van het seizoen. Dit werd bevestigd door enkele goede wedstrijden, waardoor het zelfvertrouwen ook steeds groter werd.
Na een lange opbouw en enkele volumeweken volgde dan eindelijk een rustig weekje als tapering voor de wedstrijd. Zo goed ik me voelde tijdens de lange en intensievere trainingen, zo slecht voelde ik me de week voor de wedstrijd. Niks ging nog naar wens, de vereiste hartslagen werden ineens niet meer haalbaar, de benen deden zeer, ik voelde me als een baksteen in het water, … Meer heb je als atleet niet nodig om toch wat paniekerig te worden. Bovendien werd de druk van buitenaf ook wat groter doordat velen al van de veronderstelling uitgingen dat ik op het podium zou staan. “Maak je geen zorgen, alles komt goed”, waren de geruststellende woorden van trainer Luc. Verder suste ik mezelf door luidop te hopen op een top 5 plaats, maar onuitgesproken zou ik natuurlijk voor het podium gaan.
Raceday:
Stress!!! Zoals steeds beleef ik de momenten voor de wedstrijd met heel veel stress. Gelukkig mochten we al om 10u05 van start gaan, dus lang hoefde mijn gevoel niet te duren. Eens het startschot gegeven werd, viel alle nervositeit van me af en gelukkig werd deze omgezet in heel veel energie, :-). Ik voelde meteen dat het goed zat, ik zwom zoals ik nog nooit zwom! Ik kon me na enkele tientallen meters in de voeten nestelen van een groepje van drie dames. Na een tijdje had ik door dat dit Sophie De Groote, Stefanie Adam en Théate Francoise waren. Ik zat dus in de groep met enkele favorieten. Met ons vieren klommen we na een goed halfuur uit de Leie. De wissel verliep vlot en vlak na Sophie De Groote kon ik aan het fietsen beginnen. Het parcours kende ik op mijn duimpje gezien dit het terrein is waar ik het merendeel van mijn blokkentrainingen afwerk. Ik had me dan ook voorgenomen om acht blokjes van 10km te fietsen, waarbij de markt en de bruggen mijn “rustmomenten” waren, ;-). Fantastisch plan, want ook hier reed ik zoals ik nog nooit reed! Ondanks de strakke en bijna constante zijwind (jawel Hans, er stond wel degelijk een felle wind), kon ik er een stevig tempootje op nahouden. In de laatste ronde kon ik de minuut voorsprong die Sophie had opgebouwd, doen afnemen tot 18 seconden. Stefanie Adam die ons in de eerste ronde had voorbijgesneld, had inmiddels de wedstrijd moeten staken omwille van een blessure…
Ook T2 verliep vlot en bij het uitlopen van de wisselzone kon ik Sophie zien lopen. Er meteen naar toe lopen of rustig mijn tempo zoeken? Ik koos voor het laatste, maar ik merkte echter dat ik vlot dichter liep. Na een goeie twee kilometer had ik haar al te pakken en liep ik dus aan kop van de wedstrijd. Dit gevoel bezorgde me kippenvel en dat bij 30 graden celcius, :-)! Nu was het vooral proberen om gefocust te blijven en de dames vanop de achtergrond in de gaten houden, vooral sterke loopsters zoals Lieselot Bossuyt en Birgit Massagé. Na het eerste keerpunt werd duidelijk dat ik in het fietsen een serieuze voorsprong had opgebouwd op de achtervolgsters (wat vaak wel eens anders kan zijn…). Ik hoefde dus zeker niet voluit te gaan en zocht voor mij en comfortabel looptempo. Bij de eerste passage op de grote markt hoorde ik Hans verwonderd mijn naam scanderen terwijl vele supporters riepen alsof de overwinning al binnen was, alweer kippenvel… De realisatie dat het nog 15km was zorgden ervoor dat ik gefocust bleef en mijn constante tempo bleef aanhouden. Zo verliepen ook de volgende twee ronden, focus gevolgd door kippenvelmomenten, :-). Bij het ingaan van de laatste ronde riep mijn pa dat de voorsprong een goeie zeven minuten bedroeg op de eerste achtervolgester. Het drong stilaan tot me door dat de overwinning inderdaad binnen was, eindelijk kon het genieten beginnen. En dat deed ik ook… Onbeschrijfelijk wat er allemaal door mijn lijf en hoofd ging op het moment dat ik het lint in de lucht mocht steken aan de eindmeet! Eindelijk, de titel is van mij, wat een ongeloof, dit had ik zelfs niet durven dromen.
Post-race:
Genieten, genieten, genieten, :-)! En tussendoor ook nog wat trainen en hopen dat de goede conditie nog wat aanhoudt want op 12 september start ik in de halve van Almere.
Zoals de traditie het wil volgt hier een passage waarin ik toch enkele mensen wil bedanken:
- In eerste plaats wil ik mijn vriend Wim bedanken. Ondanks zijn moeilijkere periode waarin hij verkeert probeert hij positief te blijven en kan hij me steeds motiveren om er voor te gaan. Merci om er te zijn voor mij zowel voor, na en zelfs tijdens mijn trainingen en wedstrijden! Jouw moment komt ongetwijfeld ook nog.
- Pa, als klein meisje nam je me soms mee tijdens je looptrainingen en sindsdien heb ik de loop-/sportkriebel te pakken. Bedankt voor alles, het doet me steeds veel deugd om je te zien staan aan de zijlijn!
- Ma, pépé, zus en broerie, Dimi en Jill, lieve Jordy, ik weet dat jullie er ook steeds voor mij zijn, elk op jullie eigen manier. Bedankt voor de mentale steun.
- Zeker ook een dikke merci aan de club SMO Specialized en de vele sponsors. Leuk dat jullie in me blijven geloven en me de kans gaven dit te verwezenlijken!
- Ook de talrijke supporters mogen hier niet vergeten worden! Jullie aanmoedigingen doen me meer dan jullie waarschijnlijk vermoeden… Randal, leuk dat je er opnieuw bij was!
Oh ja, van Hans Cleemput mocht ik zeker niet vergeten om het podium bij de mannen te vermelden, eentje voor de insiders, :-)... Proficiat aan Belgisch kampioen Pieter Heemeryck, Hannes Vandermoere en teamgenoot Alexis Krug die terecht trots mag zijn op zijn derde plek!
Groetjes,
Charlene
