Drie weken na het behalen van mijn titel als Belgisch kampioene LD, stond ik op 12 september aan de start van de halve van Almere. Ik had er vooral veel zin in! De geplande trainingen had ik goed verteerd, ik voelde me fris en ik wou vooral bevestigen dat de titel geen “lucky shot” was, :-)!
De mooie, zonnige en warme zomerdagen hadden ondertussen plaats gemaakt voor natte, kille en donkere herfstdagen. Gelukkig bleef het op de dag van de wedstrijd droog, maar dat was dan ook het enige positieve aan het weer, ;-). De watertemperatuur bedroeg 17°C en ook de buitentemperatuur had ik liever iets hoger gezien. Een extra isolatielaagje was dus welkom, maar deze had ik afgelopen seizoen ergens kwijt geraakt, :-)… Op de briefing de dag voor de wedstrijd beloofden ze ons dat de wind dit jaar goed zou meevallen: een zwak briesje, grotendeels in ons voordeel. Ik weet nog steeds niet of ze dit zeiden om ons te paaien of dat de voorspellingen echt fout waren, maar aan het vlaggengewapper te zien de dag van de wedstrijd stond er naar mijn normen een vrij strakke wind, en ja voornamelijk in ons nadeel, :-/! Nu ja, in Deinze bewees ik dat ik die wind wel aankan, dus ik liet me ook deze keer niet afschrikken. Ik had er nog steeds veel zin in!
Om 7u20 klonk het kanonschot voor de start van de pro-atleten die aan hun volledige triatlon mochten beginnen. Even dwaalde ik in gedachten weg en droomde ik ervan om daar ook deel van uit te maken… Enfin, dromen zijn er om na te streven, dus wie weet, ;-). Terug met beide voeten op de grond probeerde ik me volledig op te laden voor mijn wedstrijd een uurtje later. Een tiental minuten voor de start moesten we het water in. Van Michael had ik vernomen dat de beste startpositie volledig rechts was en deze lag ook het verst in het water. Ik ging dus als een van de eersten in het water om zeker te zijn van een goed plekje. Al snel voelde ik de rillingen over mijn lijf, amai zo koud! Zoveel mogelijk blijven trappelen, weg en weer zwemmen, niks kon verhelpen dat ik op een gegeven moment lag te klappertanden. Als dat maar goed kwam…
Om 8u20 klonk ons verlossende kanonschot en mochten we aan de 1,9km zwemmen beginnen. De eerste tientallen meters was het vechten om niet ondergeduwd of -getrokken te worden. Wat is dat toch met die mannen? Vechten, slaan, duwen, trekken, dit zijn naar mijn mening geen onderdelen van triatlon… Enfin, dit zorgde er waarschijnlijk wel voor dat ik al snel niks meer voelde van het koude water, :-). Na enkele tientallen meters waren genoeg slagen uitgedeeld en konden we eindelijk onze positie innemen. Ik zat in een groepje mannen (te zien aan de kleur van de badmutsen), maar ik had er geen idee van wat mijn positie was ten opzichte van de andere dames. Bij het naderen van de wisselzone, kon het vechten opnieuw beginnen. Waarom? Voor het behalen van de beste zwemtijd moesten we het alleszins niet doen, de eersten waren al lang aan het fietsen begonnen… Ik liet me wat uitzakken om geen slagen meer te ontvangen en “rustig” uit het water te komen. Oei, geen gevoel in de voeten en handen, het water was dus wel degelijk koud…
Bij het uitrijden van de wisselzone riep mijn pa dat ik op een goeie 2min achterstand reed, maar hij was wel vergeten vermelden in welke positie is lag, :-). Was ik dan 2e, 3e of misschien lagen er nog meer dames voor me, ik wist het niet? Ik zette dan maar de achtervolging in en al snel merkte ik dat ik nog steeds over de goeie fietsbenen van in Deinze beschikte. Na een kleine 10km had ik al een dame te pakken, kort daarna nog eentje… Ineens merkte ik dat de moto die me voorbij stak verdacht lang bij mij bleef, was dat een teken dat ik aan de leiding lag? Gewoon blijven trappen dacht ik en we zien wel in T2, en net zoals de talrijke windmolens op het mooie fietsparcours bleven de benen aan een stevig tempo ronddraaien, ;-). Dat was nodig, want ik schat dat we ongeveer 90% zijwind hadden en we slechts de laatste kilometers konden genieten van wat rugwind…
Nadat ik mijn Specialized Shiv had ingeruild voor de loopschoenen zag ik de fietser met het bordje “eerste dame” voor me uitrijden. Nu was ik zeker, ik lag op kop! Ik voelde me nog sterk en ik zou er dan ook alles aan doen om mijn leiderspositie veilig te stellen. We moesten 3 ronden van 7km afleggen rond het meer waarin we zwommen. Leuk parcours waarin rechte stukken afgewisseld werden met wat bochtige single tracks door het zand en grind, af en toe een brugje op en af, helemaal mijn ding, :-)! Dat ik me in mijn sas voelde was ook duidelijk aan mijn looptijden, ik liep mijn snelste halve marathon ooit… Elke ronde bouwde ik mijn voorsprong verder uit en met een mooie voorsprong van zo’n 7 min. op de Poolse Anna Wiese kon ik heel erg tevreden de eindmeet overschrijden.
Ik denk dat ik hiermee bewezen heb dat de Belgische titel op de halve afstand geen toevalstreffer was en dat ik in een zeer goeie conditie verkeer! Ik maakte afgelopen jaar een enorme progressie, zeker in het fietsen. Dankzij een goede aanpak heb ik eindelijk de fietsbenen gevonden waar ik lange tijd naar op zoek was. Hiervoor een welgemeende dank je wel aan trainer Luc, :-)! Het doet soms pijn op training, maar ene TS Eliot citeerde ooit “Only those who will risk going too far can possibly find out how far one can go”, dus ik blijf mijn grenzen aftasten op zoek naar mijn mogelijkheden… Will be continued, :-P!
Allen tot in Lille op 27 september waar we zowel bij de vrouwen als de mannen hopelijk de overwinning kunnen binnenhalen in de T3-series!
Groetjes,
Charlene
